Terugblik Japanreis Ben Smit

Ben. Dat ben ik. Vorig jaar heb je me kunnen leren kennen op deze blog toen ik als gelukkige winnaar van een tategoi competitie mocht afreizen naar het land van de reizende zon. Hiermee werd mijn Droomreis naar Japan werkelijkheid. Het is nu alweer 12 weken geleden sinds ik terug ben gekomen van mijn koireis in Japan en ik kan daar gelukkig nog heel intens van genieten. Ondanks dat ik daarbij soms de foto’s bij nodig heb om de herinneringen wat kracht bij te kunnen zetten ben ook n jaartje ouder zullen we maar zeggen. Een heerlijke ervaring ben ik nu wel rijker. Een kleine terugblik leek waarin ik even wat hoogtepunten van mijn reis, maar ook de belangrijkste indrukken die mij in het bijzonder zijn bijgebleven even nog op papier zet. Het zal een ieder niet onbekend in de oren klinken maar de reis naar het verre Oosten was ook behoorlijk ver en vooral in tijd uitgedrukt erg lang. Maar uit mijn eerdere verslaglegging is het ook onomstotelijk beschreven dat dit zonder twijfel allemaal dubbel en dik de moeite waard is geweest.

Voet aan Japanse bodem

Zo opvallend was de enorme mensen massa bij binnenkomst op het trein station in Tokio. Met mijn 184½ cm in lichaamslengte kan ik vrijwel over alle koppen heen kijken en goed tot me nemen wat een hoge bezettingsgraad van mensen op de m² hier rondloopt. Desalniettemin voel je de geordendheid en beleefdheid om je heen, niets om je claustrofobisch bij te voelen hoor, in tegendeel. Wat heel ongebruikelijk voor mij als Europeaan was bij onze aansluiting naar het westen van Japan, was niet alleen de stiptheid waarmee de plaatselijke NS zich aan de tijd wist te houden, maar dat ze ook speciaal schoonmaaktijd hebben ingecalculeerd. Ja, bij aankomst van de trein bleek deze 10 minuten te vroeg te zijn maar niet zonder reden. De deuren gingen wel meteen open maar dan om de schoonmaakploeg eerst binnen te laten. Binnen 10 minuten kreeg onze trein een poetsbeurt zodat wij prinsheerlijk schoon en op tijd konden vertrekken.

Traditioneel Japans, ja en nee

Wat ik in de voorbereiding er naartoe me allemaal ingebeeld had qua architectuur en natuur is niet helemaal uit gekomen en eigenlijk eerder niet dan wel. Met prachtige tempels en herfst gekleurde Acers op mijn netvliezen ben ik in de Niigata omgeving terecht gekomen in een wat armere wellicht beter gezegd bescheidenere deel van Japan en dus anders dan in mijn reisboekjes.

In Ojiya waar ons hotel te vinden was begaf ik me in een arbeidersstad zo heb ik dat in iedere geval ervaren. Met hier en daar een mooi gebouw op het kerkhof maar niet te vergelijken met bijvoorbeeld een stad als Haarlem (om maar een stad te noemen met mooie gebouwen). Heel eenvoudig en ook zo alle woningen in de omgeving met hier en daar een kleine uitzondering. Hetzelfde was ook zo met de gedragen kleding van de gemiddelde Japanner die ik tegenkwam. Heel uitzonderlijk was het wanneer er bewoners enigszins traditioneel gekleed rondliepen.

Zo aangenaam verrast was ik met de beleefdheid en gedienstigheid waarmee de Japanners ons behandelde een beeld die wel overeenkomstig mijn veronderstelling over het land klopte. De alom bekende begroeting van zowel jong als oud “even knikken met het hoofd” of zelfs buigen was een alledaagse gebeuren. Als de geboren “zoon van de rechterhand” (lees: Benjamin) met Indische roots was het natuurlijk een zalige bijkomstigheid dat ik dagelijks zowel ’s-Ochtends, ‘s-Middags alsook ‘s-Avonds mij tegoed kon doen aan een bordje rijst met allerlei bijzonder lekkere toebehoren.

Hoogtepunten kort op een rij

De bijzondere contacten, bezoeken en momenten die ik heb mogen meemaken zijn volgens mij debet aan en ook niet los te zien van de gezelschap waar ik me in die week bij aan mocht sluiten. De heren Ronald, Joachim, Wim San en Rob zijn allen niet alleen gerenommeerde koi kenners maar reizen al jaren naar Japan. Hierdoor ben ik in de unieke gelegenheid gesteld om in een kort tijdsbestek van een week, velen jaren koi ervaringen rijker te worden. Natuurlijk kunnen jullie alle dagelijkse ervaringen nog even nalezen en zal ik daarom niet teveel in herhaling proberen te vervallen.

Vandaar dat ik puntsgewijs mijn persoonlijke top, top, top momenten resumeer:

• eerste diner en stap annex karaoke avond bij Nikki’s in Ojiya,
• bezoek Hisashi Hirasawa van Koi Farm Marudoh, Katsuyuki Hoshino van Hoshikin Koifarm die net van de mudponds terug was en een bezoek aan de gebroeders Daisuke & Toshinori Ishihara van Yagenj koi farm waar ik zelf 2 koi kocht,
• bezoek aan Koi Farm Sakai en de Doitsu Shiro Utsuri bij Iwashita
• thee drinken in de huiskamer met Masayuki Sekiguchi,
• Hirasawa Jumbo’s bekijken tijdens bezoek aan zijn exclusieve buitenvijvers in Urasa,
• bezoek Conias waar ik een ginrin kohaku kocht, de onderhandelingen bij Oofuchi en de Asagi’s bij Hiroi Masaki,
• de Platina Ogon bij de Choguro Koi Farm en niet op basis van vooroordelen (de “tis nix gedachte”) toch kijken bij Maruhide Koifarm.
• lekker mogen mee “netten”, bowlen en keuren bij diverse kwekers,

• de privé cursus koi kuren van Futoshi en Shigeru Mano bij Dainichi,
• gezellig dineren op de grond naast Hirasawa en Tashio Sakai,

Terug in Nederland

Dan loop je bij thuiskomst snel eerst naar buiten om naar je eigen vissen te kijken en te zien of daar wel alles goed is. Mijn oprechte eerste reactie na 5 minuten turen in het water was; “hum, eigenlijk zouden die 29 er gewoon uit moeten en die showa die me naar Japan heeft gebracht, tja die is wel aardig”. Gewoon verwend zeggen we dan hier thuis dat ben ik ja. Een belangrijke niet te onderschatten consequentie voor diegene die nu noch overwegen om een vergelijkbare trip te maken is de realiteit van je koi kwaliteit bij thuiskomst.

Wat een kwaliteitsverschil zie ik nu bij mij thuis maar ook waar ik nu kom en kijken mag. Gelukkig kan ik daar voldoende afstand van nemen en ben ik nog niet zover dat ik nu huis en haard verkoop om de echte toppers thuis te kunnen onderhouden. Maar weet je het feest was voor mij hiermee nog niet over, nee in tegendeel. Joachim heeft mij het cirkeltje rond laten maken door de zending uit Japan van de koi die daar gekocht waren (ook die van mij) hier in Tiel te mogen ontvangen. Een hele toffe ervaring, het was niet zozeer die heerlijke vertraging op Schiphol waardoor ik midden in de nacht pas thuis kwam en het was ook niet die jumbo van 100 kg inclusief water natuurlijk die we de trap op hebben mogen sjouwen wat zo geweldig was. Het was wel de inzicht die ik heb gekregen in de voorbereiding die Joachim heeft gedaan om de koi zo goed als mogelijk te verwelkomen en de logistiek die bij de ontvangst gevolgd werd wat mooi was om mee te maken. Maar natuurlijk was bijzondere het gevoel wat ik kreeg toen we de vissen vrij konden laten na ruim 30 uur opgesloten te zijn geweest in een plasticzak in een donkere kartonnen doos wat enigszins zaligmakend was en de mij voldoening gaf, shhmmmJ

Beste koi liefhebbers ik hoop dat ik hiermee een kleine bijdrage heb kunnen leveren aan jullie liefhebberij, interesse, nieuwsgierigheid of gewoon prettig hebben gevonden om na te lezen. Het was mij een ware genoegen echt waar. Dus nu ook voor jullie de aller beste wensen voor het komend koi-seizoen en dat het een weer een heerlijk warm koi-jaar mag worden.

Arigato

Ben

Pinky's Column - Alle 10 goed! -

Tiebo leerde ik kennen als mijn buurman. De gezegde `het gras is groener bij de buren` is absoluut een feit. Dat dit gras kunstgras bleek te zijn en dat op dit gras een gigantische vijver kwam te staan deed me destijds niet doen afschrikken. We leerden elkaar kennen als vrienden, we waren 2 handen op 1 buik en bespraken alles met elkaar, dus ook zijn liefde voor vissen, Koi welteverstaan. Ik dacht, tja hardstikke leuk maar ben toch blij dat het niet mijn man is, met zijn plannen een giga vijver te realiseren in een niet al te giga tuin. Hij woonde er nog maar net toen hij vroeg of hij mijn tuin mocht gebruiken om alle benodigdheden naar zijn tuin te brengen en al het zand af te voeren via mijn pad. Natuurlijk vond ik dit prima.

'Bij 10 goed, ging het licht uit en konden we slapen'

Elke dag liep de buurman met ontbloot bovenlijf met een kruiwagen zand af te voeren, dat zijn haar wel heel netjes zat en hij heerlijk rook ondanks het harde werken (en was dat nou een knipoog?) bracht me niet tot nadenken. Ik zag zijn tuin veranderen in 1 grote vijver, ik werd natuurlijk op de hoogte gehouden hoe het allemaal verliep in zijn tuin. De kopjes koffie werden met liefde gezet en de cake`s, koekjes en taarten die ik voor hem ( en zijn crew ) maakte lieten hen smaken.

Toen was het zover, de vijver was klaar. Een vijver dat 80 cm is ingegraven en 80 cm is opgemetseld met een bijzondere catstone en de voorzijde van de vijver voorzien van een raam.

Tja leuk, erg leuk.... voor de buren.

Wel keek ik met regelmaat in de vijver en stond er bij wanneer er nieuwe vissen waren gekomen. Na de eerste keer, als gevolg van een verloren weddenschap, kopje onder te zijn gegaan in het meer van de buurman, heb ik regelmatig een duik gemaakt. Inclusief Koi en steur van een meter en natuurlijk mijn leuke buurman.

Maar toen kwam het gemis, ik miste zijn dagelijkse loopje langs mijn woning alhoewel de dagelijkse kopjes koffie wel bleven bestaan. Toen Tiebo naar Afghanistan ging heb ik een dag van te voren de knoop doorgehakt. Dit is de man met wie ik mijn leven wil delen, en die `vissen`ach dat zal toch allemaal wel meevallen?

Tijdens zijn afwezigheid ben ik verhuist naar een deur verderop, het huis van Tiebo met zijn vijver.

Nu is het 2010, we zijn ontzettend gelukkig samen, we hebben een pracht van een zoon Sem en de vijver staat nog in de tuin te pronken. Intussen is er veel gebeurd, bij terugkomst uit Afghanistan hebben we natuurlijk genoten van elkaar en waren we als een pasverliefd stelletje. Maar steeds meer kwam zijn liefde voor Koi boven water, dat steeds maar erger wordt, het is bijna een chronische ziekte te noemen.

Zo probeerde ik als leek me er in te verdiepen en las de Koi-magazines. Leuk al die gekleurde vissen en vooral die grote.

Maar Tiebo wou me wat bijleren en overhoorde me `s avonds in bed voor het slapen gaan met plaatjes van Koi, waarvan ik moest raden wat voor een variateit het betrof.

Bij 10 goed, ging het licht uit en konden we slapen.

(ja u leest het goed.....)

Inmiddels kan ik de vissen onderscheiden en zijn de woorden; Tosai, Kuchibeni, Kohaku, Tancho, Maruten, Shimi en vele andere termen en variateiten mij niet meer onbekend. En het is geen `grote vis`meer wat in de vijver zwemt maar mijn `Pimmetje` (zo noemde ik `mijn` Koi ) een Ginrin Ochiba met een prachtige body. De vakanties worden gepland om de Koi-shows heen, Wanneer hij afwezig is worden de Koi gevoerd met liefde door mij, het water wordt regelmatig ververst en samen een rose biertje drinken bij de vijver is geen bijzonder iets maar doen we met regelmaat, Koizaken bezoeken en de glimlach op zijn gezicht wanneer er weer een Koi-Magazine op de mat valt.....

Het leven met een Koi-Hobbyist, is ontzettend leuk, zolang je de juiste maar hebt, er niet tegen in gaat en af en toe ook eens je interesse toont. Want het plezier van je partner maakt toch ook jou gelukkig? En het is een beetje geven en nemen, zoals afgelopen week, denk je dat het Tiebo zijn idee was de Huishoudbeurs te bezoeken....?

Liefs Pinky

Koi op de gevoelige plaat vastleggen?!

Het is een veelvoorkomende gebeurtenis op diverse fora, Koi beoordelen aan de hand van een foto. Een Koi beoordelen aan de hand van één foto kan weleens misleidend zijn, zie de volgende reeks foto's.

Kijk nog eens goed, dit zijn foto's van dezelfde Koi! De eerste foto toont een veel te korte kop en de tweede foto een hangbuik. Zie nu de volgende  afbeelding, wat kan een foto toch misleidend zijn...

Dit is gewoon een enorm goede Sanke, waarbij alles klopt bij de lichaamsbouw! Dus om een goede mening van een Koi te kunnen geven, zijn eigenlijk altijd meerdere foto's nodig. Baseer je mening nooit op onduidelijke foto's zoals de twee bovenstaande afbeeldingen. Op foto 1 zwemt de Koi licht naar beneden, waardoor de hoek van de foto niet optimaal is en de kop veel te gedrongen oogt. Dit is eigenlijk net zoiets als een foto van de Koi nemen als deze van de camera af zwemt. Zo kan er nooit een goede beoordeling worden gemaakt over de lichaamsbouw van de Koi, daar de verhoudingen van de Koi niet goed worden vastgelegd op de foto. Een belangrijk punt bij fotografie van Koi: neem altijd foto's van de Koi als deze naar de camera toe zwemt. Bij foto 2 is er beweging in het wateroppervlak, waardoor de foto-opname ook bewogen is. Zo is dus de hangbuik ontstaan. Ook is de compositie niet optimaal. Op deze manier is het achterlichaam van de Koi niet goed te beoordelen. Foto 3 is optimaal, een goede compositie, geen beweging van het wateroppervlak, waardoor de Koi ideaal op de gevoelige plaat komt te staan.

Dag 1 van de uitgebreide cursus visziekten

De eerste cursusdag van de uitgebreide cursus visziekten welke afgelopen zaterdag werd gehouden bij het Cursuscentrum Dierverzorging te Barneveld, zit er weer op. Tijdens de uitgebreide introductie van de veertien cursusleden werd bij een ieder kort zijn of haar geschiedenis in de koihobby toegelicht en de verwachtingen die hij of zij van deze cursus heeft. Eigenlijk kwamen de verwachting bij de meesten wel overeen: veel kennis op het gebied van visgezondheid vergaren om problemen bij de eigen Koi zoveel mogelijk te beperken. Hierbij hadden sommigen nog de aanvulling om niet voor elke wissewasje een koidokter in te hoeven schakelen en dat de kennis in sommige regio’s van het land te beperkt is op het gebied van visgezondheid. Het is dus alleen maar heel positief dat deze hobbyisten bereidt zijn om veel energie, tijd en toch ook wel geld in deze cursus te willen steken met als resultaat hun eigen kennisniveau op te krikken. Wat mij gelijk opviel bij het doornemen van de deelnemerslijst, is dat er nogal veel mensen uit het noorden, noord-oosten en noord-westen van het land op deze cursus zijn afgekomen. Ik als bijna randstad-ter val er dan toch wel een beetje buiten, gelukkig bestaan er geen grenzen meer als het woord ‘Koi’ eenmaal is gevallen.

De cursus staat onder leiding van (An?)Tony Achterkamp en Foppe Zwanenburg welke respectievelijk bioloog en dierenarts zijn. Daarnaast was Joop van Tol, als scheidend hoofd van de KVA (Koi Vijver Adviesdienst), aanwezig voor de mentale en fotografische ondersteuning.

De eerste cursusdag zou vooral in het teken staan van de waterchemie. Hierbij werd logischerwijs begonnen met de uitleg van het woord ‘water’. Water kan worden onderverdeeld in ‘watersamenstelling’ en ‘waterkwaliteit’. Onder de term watersamenstelling behoren de GH (gezamenlijke hardheid), KH (carbonaathardheid), pH, zoutgehalte en temperatuur. De term waterkwaliteit behelst de waterparameters NH3/NH4 (ammoniak/ammonium), NO2 (nitriet), NO3 (nitraat) en O2 (opgeloste zuurstof). Vervolgens werden de ideale waarden van deze parameters voor Koi bepaald. De volgende ‘ideale’ waarden werden door cursusleider Tony bepaald:

Parameter   Ideaalwaarde
GH               10 °dh
KH               5-7 °dh
pH                7-7,5
NH3             0 mg/l
NO2            0 mg/l
NO3            5-30 mg/l
O2               8 mg/l

De GH werd op 10 °dh bepaald, daar deze voor plantengroei zo hoog moet zijn. Wanneer er echter geen planten in de vijver hoeven te groeien, mag deze ook lager zijn. De KH is de buffer voor de pH en dient tussen de 5 en 7 °dh te liggen. Een bijbehorende pH ligt dan tussen de 7 en 7,5. Giftig NH3 en NO2 is idealiter 0 mg/l en NO3 kan bij hogere waarden groeiremmend zijn en een negatieve invloed op het pigment hebben. Een O2-waarde van 8 mg/l is ideaal, al is dit in de zomer niet altijd realiseerbaar. Over deze ‘ideale’ waarden kan natuurlijk gediscussieerd worden, al zullen de eventuele andere ‘ideale waarden’ zeer dicht tegen deze aanliggen. In mijn artikel over mijn praktijkonderzoek over de watersamenstelling en waterkwaliteit bij de Marudo Koi Farm, welke in Koi Wijzer 38 is verschenen, is meer te lezen over ‘mijn’ ideale waarden en de waarden die de vijvers van de Marudo Koi Farm hebben.

De GH bestaat vooral uit de mineralen calcium (CaCO3 en CaSO4) en magnesium (MgCO3 en MgSO4), de KH uit CO3 en HCO3-ionen. Ionen zijn moleculen in een oplossing en kunnen door hun positieve of negatieve lading binden aan bepaalde stoffen. Koi welke worden gevoerd scheiden ureum uit. Deze ureum wordt omgezet in ammoniak (NH3) en/of ammonium (NH4), dit is afhankelijk van de pH. Bij een pH van hoger dan 7,2 wordt een deel van het ammonium omgezet in de veel giftigere vorm ammoniak.

Nitriet, NO2, wordt gevormd door de oxidatie van ammonium (NH4+) door de nitrificerende bacterie Nitrosomonas spp.. De bacterie Nitrobacter spp. Zet nitriet in nitraat, NO3 om. De grootste bron van nitriet in de aquacultuur is de oxidatie (omzetting) van ammonium welke is uitgescheden door de vis. Nitraat is het gevolg van de oxidatie van nitriet door de bacterie Nitrobacter spp. De stikstofkringloop is al eerder besproken in het blog 'Door de ogen van een deelnemer'.

In scheikundige formules ziet dit er zo uit:

2 NH4+ en 3 O2 --> 2 HNO2 en 2 H2O en 2 H+
Ammonium + Zuurstof vormt Salpeteterigzuur, Water en Waterstof.

Vervolgens: HNO2 --> H+ en  NO2-
Salpeterigzuur lost volledig op in water tot één Waterstof-ion en één Nitriet-ion.

Twee ammoniak/ammonium-moleculen worden met behulp van bacteriën tot twee moleculen salpeterigzuur geoxideerd, waarbij drie zuurstofmoleculen wordt verbruikt. Bij de omzetting van ammonium komen in dit proces tevens twee waterstofionen vrij. Deze waterstof-ionen zijn bij ammoniak al vrijgekomen bij de vorming van ammonium naar ammoniak.

Daarna: 2 NO2- en O2 --> 2NO3-
Nitriet + Zuurstof vormt Salpeterzuur (Nitraat)

Twee nitriet-ionen worden met behulp van de Nitrobacter-bacteriën tot twee nitraat-ionen worden geoxideerd, waarbij één zuurstofmolecuul wordt verbruikt.

De KH buffert, met behulp van bicarbonaten, de pH door middel van binding van de door het nitrificatieproces ontstane zuren (H+):

H+ en HCO3- -->H2CO3
Waterstof + bicarbonaat vormt koolzuur
H2CO3  --> H2O en CO2
Koolzuur valt uiteen in water en koolzuurgas
Het koolzuurgas (CO2) verdwijnt vervolgens voor een groot deel in de lucht.

Wanneer de KH te laag (<3°dh) is, bestaat er de kans dat er te weinig bicarbonaten beschikbaar zijn om de verzuring van het water (dmv het nitrificatieproces) tegen te gaan, en dus te bufferen, zodat de pH kan gaan schommelen. Een pH-schommeling, of een pH-shock, kan ontstaan als de bicarbonaten opgebruikt zijn en er vervolgens veel zure stoffen in het water terecht komen, zoals bij bijvoorbeeld zure regen of rottend organisch materiaal (planten, voer, etc.).

Tony gaf als toevoeging de zin “Vissen plassen het water zuur”, wat natuurlijk perfect overeenkomt met de stikstofkringloop.

Een interessante toevoeging aan dit verhaal is een methode om aan filterbacteriën te komen. Deze zijn namelijk niet alleen in flesjes te koop bij de plaatselijke koihandelaar, maar ook in het bos in een laag composterende bladeren. Het rottingsproces van bladeren werkt hetzelfde als de stikstofkringloop in onze vijver en waarborgt ook dezelfde bacteriën. Wanneer de compostlaag in een emmer met water wordt gedaan en vervolgens flink wordt geroerd, zullen de bacteriën vrij in het water terecht komen. Na het affilteren van deze emmer houdt men de vrije bacteriën in schoon water over. Deze kunnen vervolgens in het vijverwater worden ‘losgelaten’, zodat de bacteriecultuur in de vijver kan worden opgebouwd.

Na de theorie te hebben doorgenomen, was het tijd voor de lunch, welke prima verzorgd was. Vervolgens werd de theorie in de praktijk behandeld en werd er per groepjes van drie een bepaald aquarium getest (en daarnaast ook het leidingwater) op eerder genoemde waterparameters. Bij de volgende cursusdag zullen de gemeten waarden worden besproken. In de tussentijd zal het groepje na moeten denken over het verschil tussen de waarden in het aquarium en het leidingwater en hoe deze waarden kunnen worden aangepast aan de ideale waarden voor Koi.

Al met al een zeer nuttige en leerzame dag. Voor mij was het trouwens ook alweer drie jaar geleden dat ik echt op de scheikunde stof heb gestudeerd, dus dag 1 was een mooie opfriscursus voor me. De besproken stof klinkt bij de meesten waarschijnlijk allemaal wel bekend, maar nu wordt het toch allemaal nog even wat helderder. Ik hoop dat er bij de volgende cursusdagen veel interactie en discussie met elkaar zal zijn om de besproken stof helemaal duidelijk te maken.

De volgende cursusdag is op 6 maart. Helaas kan ik er dan niet bij zijn. Ik vertrek namelijk op 5 maart naar het land van de reizende zon, om weer wat (Koi)cultuur te snuiven en de banden tussen KoiQuest en diverse koikwekers te versterken. Het doel is om veel informatie bij de kwekers los te weken en deze middels Nishikigoi Novelle en diverse artikelen met jullie te delen. Daarnaast natuurlijk mooie visjes kijken!

Tot Koi!

Het Waterrijk van Appeltern

De Tuinen van Appeltern, in 2010 dé locatie voor De Nationale Koi- en Vijverdagen, telt meer dan 190 voorbeeldtuinen. Elke tuin heeft een eigen sfeer, een eigen identiteit en een eigen inrichting. Vanaf het begin speelde water daarbij een grote rol. In zeker de helft van de tuinen zijn vijvers of waterbronnen toegepast. Volop inspiratie voor de tuiniers met een voorkeur voor water en misschien ook wel voor tuiniers met weinig tijd. Want volgens ‘Appeltern’ is de vijver het meest onderhoudsvriendelijke onderdeel van een tuin. Tijd voor nader onderzoek…

Een natuurlijke omgeving

Het dorpje Appeltern ligt midden in de Maas en Waalse polder. Een landschap van rijen populieren en wilgen, langs smalle weggetjes en sloten. De Tuinen van Appeltern wordt aan alle zijden omgeven door weelderige sloten en dwars door het park loopt een brede vaart. Bezoekers kunnen met een trekpontje van het ene naar het andere parkdeel. Voor Ben van Ooijen, de initiatiefnemer van het tuinencomplex, is de landschappelijke inpassing altijd heel belangrijk geweest. Op diverse plekken vloeit het landschap bijna het park binnen en omgekeerd zijn er vele mooie uitzichtpunten. De rust en ruimte geeft de bezoeker het gevoel voor even in een andere wereld te zijn. Voor vijverliefhebbers heeft de natuurlijke omgeving extra voordelen. Want op veel plaatsen zijn er watertuinen gemaakt waarbij de sloten en vaart als basis zijn benut. De overstekende vlonders en watervallen zijn daarmee op voorhand ‘natuurgetrouwer’ en ‘echter’ dan wat vaak in een doorsnee achtertuin te zien is.

Populair of niet?

Elk jaar opnieuw is er wel weer de discussie over de populariteit van de vijver. Het ene jaar lijkt er sprake van een terugloop en het andere jaar blijkt er ‘ineens’ weer groeiende interesse voor de vijver. Ben van Ooijen is er duidelijk over; “Het is een beetje hetzelfde als met trends, het is een kwestie van aandacht. Is een bepaald item wat vaker in de bladen of op televisie te zien dan spreekt men al snel van een trend. Terwijl de aandacht vaak simpel door de fabrikant is ‘gekocht’. Met de vijver is helemaal niets mis. In de 25 jaar dat we ons park hebben opgebouwd is nooit echt sprake geweest van desinteresse. U ziet wel dat de voorkeur qua uitstraling en vormgeving van een vijver veranderd. Vroeger was het een kwestie van een simpel stuk vijverfolie afgedekt met een rand vol keien. Nu gaat het om hoogwaardig EPDM-folie met een strakke afwerking van natuursteen of platen van metaal of hout”. Er is in dit kader nog wel een ander belangrijk aandachtpunt wat Ben van Ooijen naar voren haalt en dat is het vijveronderhoud. “Door verkeerde aanpak en/of onnatuurlijk handelen krijgen veel vijverbezitters hun water niet meer helder. Waardoor er vervolgens een soort van afkeer bestaat, omdat het toch niet lukt. Op basis van dat soort geluiden mag u niet concluderen dat de vijver niet populair meer zou zijn. In Appeltern laten we graag zien dat het zo moeilijk allemaal niet is. En als ik dan ook nog even kijk naar hoe het gaat bij de hoveniersbedrijven, die bij Appeltern zijn aangesloten, dan geldt gewoon hetzelfde; de vijver heeft in al die tijd nauwelijks aan populariteit ingeboet!”

Onnatuurlijke aanpak

Het is voor de Koi-liefhebbers een beetje lastig om te spreken van een onnatuurlijke aanpak bij vijveraanleg. Omdat bij de aanleg van Koi-vijvers technische apparatuur inmiddels vanzelfsprekend is. Maar omdat het in Appeltern vaak ook liefhebberst betreft van ‘normale’ vijvers wordt de natuurlijke lijn gevolgd en gepropageerd. De vijvers in Appeltern zijn veelal natuurlijk ingericht. Door voldoende diepte, een zorgvuldig gekozen beplanting, een gunstige ligging en een terughoudendheid in de vispopulatie zijn de meeste vijvers helder en onderhoudsvriendelijk, zonder filters en pompen. Op basis van het natuurlijk evenwicht zien de vijvers er, het jaar rond, fantastisch uit.

Uiteraard zijn er ook vijvertoepassingen met koppelingen aan watervallen of beekjes waar wel degelijk pompen en filters zijn ingebouwd. Ook de waterpartijen die zijn aangelegd puur als object, als waterspiegel, worden technisch ondersteund. Overigens telt De Tuinen van Appeltern ook een aantal siervisvijvers waarbij Koi- en Steurvissen enthousiast rondzwemmen.

De constructie

Door de veelheid aan voorbeeldtuinen met vijvers krijgt de bezoeker in Appeltern een prachtig totaalbeeld van de vele constructiemogelijkheden. De aanleg van een vijver is veelal een dure en tijdrovende aangelegenheid, volgens Appeltern, en dus is het zaak om goed na te denken over de constructie. “Niets is zo vervelend als een vijver waar het folie te zien is of met een vijverrand die is weggezakt. De aanleg wordt onderschat en dat is jammer van de tijd en het geld”, aldus Ben. De waterpartijen in Appeltern zien er, zonder uitzondering, prima uit. Al is wel op een aantal plaatsen te zien hoe een aantal bezoekers hun nieuwsgierigheid niet heeft kunnen bedwingen, ze hebben hierdoor met de voeten de grindlaag of flagstone van de vijverrand geduwd.

De verscheidenheid in vijvers is enorm, gemetselde vijvers, vijvers met een ouderwetse rollaag van turfblokken, een hardstenen vijver, een vijver met houten rand, een leemvijver, een volledig betegelde vijver, een vijver zonder folie en een voorgevormde vijver. De vorm en grootte zijn steeds weer anders, evenals de 101 verschillende keuzes qua wand en rand. En dan hebben we het nog niet over de vele vlonder- en brugmogelijkheden. Ook voor de tuiniers met diepwatervrees heeft Appeltern veel te bieden. Want de tientallen waterbronnen, met al dan niet hoorbaar water, zijn een prima alternatief.

De ligging

De Tuinen van Appeltern is destijds aangelegd om tuiniers en toekomstige tuiniers te helpen en te inspireren. Daarbij is het ook een prachtig park geworden voor mensen die gewoon een leuke dag uit willen zijn tussen bloemen, in rust en natuur. In de tuinen zijn, behalve enkele bijzondere planten en boeken, geen tuinproducten te koop. Vanuit hun objectieve tuin-voorlichtingsstatus zijn ze in Appeltern zeer begaan met het lot van allen die een tuin gaan aanleggen of veranderen. “Het is heel belangrijk dat de mensen een tuin krijgen die bij hen past. En dan bedoelen we niet alleen qua sfeer en budget maar vooral qua gevoel en tijdsbestedingspatroon. Als mensen meer in een tuin moeten werken dan hen lief is, ontstaat er uiteindelijk onvrede en afkeer. We blijven ons inspannen om bezoekers daar op te wijzen!”, aldus Ben van Ooijen.

Zo vertelt Appeltern ook waar het om gaat bij een goede tuin. Hoe zorgt u voor het juiste tuingevoel? Middels de belevingstuinen ervaart de bezoeker letterlijk aan den lijve dat het goede gevoel een kwestie is van juiste verhoudingen tussen hoog en laag en tussen beplanting en verharding. De vijver speelt in dit kader een soort van tussenrol. Een vijver is immers nooit compleet begroeid en zou daarmee niet bij de beplanting geteld kunnen worden maar water is ook geen bestrating dus hoort niet bij de verharding thuis. Een vijver kunt u het beste zo dicht mogelijk bij het huis situeren, zodat u er van binnenuit nog zicht op hebt, propageert Appeltern. Zorg ervoor dat de vijver is ingebed in de juiste omgeving. De direct omliggende beplanting moet aansluiten bij de vijverbeplanting. Het staat vreemd als het waterniveau hoger staat dan het gazon waar de vijver in ligt. Dat is onnatuurlijk, want in de natuur zoekt water normaal gesproken het laagste punt op.

Het mooie van Appeltern is misschien wel dat ook zij allerlei uitzonderingen op hun regels laten zien. Kortom, u wordt weliswaar gedwongen om er over na te denken, maar vervolgens kunt u ook gewoon uw eigen wensen in de praktijk brengen.

De Nationale waterplantentuin

Er wordt in Appeltern momenteel hard gewerkt aan de Nationale vaste plantentuin. Samen met alle vaste plantenkwekers wordt op ongeveer één hectare een vaste plantentuin gemaakt met meer dan 60 verschillende voorbeeldborders. Centraal in deze tuin ligt een lange vijver van bijna 80 meter lang en 7 meter breed. De vijver is behalve als rustpunt en natuurlijk element ook bedoeld als modelvijver. Samen met de werkgroep van waterplantenkwekers worden zoveel mogelijk verschillende waterplanten aangeplant. Het gaat daarbij om overplanten, drijfplanten, zuurstofplanten en allerlei onderwaterplanten.

Voor iedereen die op zoek is naar nieuwe of misschien wel bijzondere soorten planten voor de vijver is een jaarlijks bezoekje aan Appeltern voortaan onvermijdelijk. De Nationale vaste plantentuin met modelvijver wordt in het voorjaar van 2010 geopend voor de bezoekers.

Bron: Koi2000.com Auteur: Dennis Barten

Erkenning KoiQuest door het INPC

Het was jullie misschien al opgevallen aan het Twitter-bericht, maar KoiQuest en de INPC gaan samenwerken! Dit is even uniek als bijzonder. Een heuse doorbraak in de beleving van de hobby wereldwijd! De INPC staat voor International Nishikigoi Promotion Center en is op 9 mei 2005 opgericht als een non-profit organisatie, zes maanden na de verwoestende aardbeving welke toesloeg in Yamakoshi en andere geboorteplaatsen van de Nishikigoi.

'De INPC is van mening, samen met KoiQuest een belangrijke brug te kunnen slaan in de wereld van Nishikigoi'

Om de slachtoffers te helpen, is het Nishikigoi Protection Network opgericht. Donaties van over de hele wereld hebben ervoor gezorgd dat de wederopbouw van de geboorteplaats van Nishikigoi plaats kon vinden. Tijdens deze periode wilden de koikwekers en hun familie maar al te graag hun dank uitspreken aan de mensen die ervoor hebben gezorgd dat deze wederopbouw mogelijk is geweest. De INPC gelooft dat één van hun taken is om deze dankwoorden te communiceren en daarbij de schoonheid van Nishikigoi te promoten via het oogpunt van de kweker. Niet alleen Nishikigoi, maar ook de cultuur en historie van Niigata Nishikigoi, welke zijn tradities al meer dan 200 jaar heeft uitgespreid. De INPC kan gezien worden als een brug tussen koikwekers uit Niigata en hobbyisten wereldwijd. Meer informatie over de INPC is te vinden op hun website.

Na lang en intensief contact is de INPC van mening samen met KoiQuest een belangrijke brug te kunnen slaan in de wereld van Nishikigoi. We worden gezien als een integere partner in de promotie van Nishikigoi wereldwijd en de INPC spreekt hun vertrouwen over ons uit. Wij zijn hierdoor erg gevleid, temeer daar wij de eersten en enigen zijn die een dergelijk samenwerkingsverband met de INPC hebben weten te realisren en zullen er alles aan doen om hun positieve gedachtes meer dan waar te maken. De samenwerking met het INPC zorgt ervoor dat informatie over de Japanse Nishikigoi, cultuur en historie via KoiQuest en het medium Nishikigoi Novelle bij jullie terecht komt, maar zal zondermeer nog vele mooie initiatieven met zich mee brengen die de beleving van de hobby intenser als ooit tevoren zullen maken.  Over enkele weken zal Bram naar Japan reizen alwaar deze samenwerking zal worden beklonken.

Tategoi Showa in spé

Een tijdje terug heb ik jullie mijn Showa voorgesteld in het blog 'Hoe gaat deze showa zich volgens jouw ontwikkelen?' . Wij van KoiQuest zijn zeer blij met de reacties die naar aanleiding van dit blog zijn geschreven. Ik, als eigenaar van de vis, ben het eens met zowel de reactie van Joop als die van John.

Het is inderdaad een mannetje, met als sterkste punten zijn lichaamsbouw, Shiroji (wit) en Teri (glans). Daarnaast is het een stabiele Koi, wat vooral aan de stabiliteit van het Sumi te zien is. De voorbouw is geen typische (brede) Showa-bouw met een brede schouderpartij die al snel achter de kop begint, maar deze loopt vloeiend door vanaf de kieuwdeksels. Het breedste punt van deze Koi bevindt zich halverwege de borstvinnen. Daarnaast loopt de kop niet te spits richting de bek, welke overigens lekker breed is. Het lichaam loopt vanaf de kop vloeiend door richting staartvin en toont geen enkel teken van inval. De verhoudingen van de vis voor de lichaamsbouw zijn dus goed te noemen.  

Dan de huidkwaliteit. De grootste pluspunten van deze Showa zijn, zoals eerder genoemd, het Shiroji en de Teri. De sterke aanwezigheid van wit pigment in de borstvinnen en de scherpe aflijningen van de patronen (kiwa en sashi) onderstrepen dit nog maar eens. Het eerst Sumi patroon op de rechterschouder toont de lichtweerkaatsing van de iridoforen van de witte huid. Dit kenmerk is ook bij de rugvin te zien. Dit zijn tekenen van een hoge glanskwaliteit. De groen-achtige glans welke waar te nemen is op de witte huid ten hoogte van de rugvin, bevestigen de glanskwaliteit van deze Koi. Wanneer deze Showa een zwembeweging maakt en de zon (of lamp) schijnt, zijn de rest van de iridoforen ook erg duidelijk waar te nemen. De kwaliteit van het Sumi is op zich ook niet verkeerd, maar tegenwoordig zijn er Koi met inktzwarte sumi-patronen. Dat heeft deze vis dan weer net niet. Dan het Beni. Dit is waarschijnlijk het minste punt van dit mannetje. De rode pigmentatie is typisch het Hi van een man, 'hard'. Het Beni-patroon op de schouder toont een lichtere schubbenrij midden in het patroon. Dit kan een mogelijk verval van het Beni zijn, waardoor het mogelijk is dat het patroon op die plek gaat breken. Op meerdere plekken bij de rode patronen zijn invallen te zien, wat zich uit in een witte ruimte tussen de schubben in. Dit euvel is te zien als de Koi een zwembeweging maakt. Bij een snelle groei zou er dus de kans bestaan dat er op deze plekken witte ruimten gaan ontstaan, doordat de rode pigmentcellen de groei niet kunnen bijbenen. Een gecontroleerde groei is dus belangrijk voor behoudt van pigment. Dit is echter geen probleem, daar de meeste groei er nu wel uit is.

De vis is nu 50 cm, 7 cm groter dan in juni 2009 toen ik de Koi heb aangeschaft. Ik verwacht dat deze Showa maximaal 65 cm gaat worden en in de loop der jaren telkens enkele centimeters zal groeien. Qua pigmentatie denk ik dat de vis nu wel op zijn hoogtepunt is qua Beni, al is dit aspect natuurlijk enorm te beïnvloeden door voeding en wateradditieven. Qua patroon zal er op het gebied van Sumi nog wel het één en ander kunnen veranderen, al zal dit minimaal zijn. Ik denk dat deze Showa nog wel wat extra zwart pigment gaat aanmaken, maar net als bij het Beni is dit ook beïnvloedbaar. Dit geldt overigens tevens voor de glans. 

De eerdere posting van het blog van de Showa heeft trouwens nog iets anders dan beoordelingen van hobbyisten opgelverd. Jos Aben zag in deze Koi namelijk een geschikt ouderdier. De afgelopen maand heeft mijn Showa zich mogen uitleven, jullie kunnen het resultaat binnenkort bewonderen op de Nishikigoi Novelle!   

Geen drek maar Akkers - KHV in Duitsland

Waar een ander drek ziet, zie ik mijn akkers, zo stelt een gevallen man, terwijl hij tot aan zijn knieën door de modder sjokt. Uitgestrekte moddervlaktes is wat hem rest, na de ruiming van meer dan twee ton vis, karpers welteverstaan....

Dat het Koi Herpes Virus  (KHV) één der allergrootste dreigementen voor onze hobby vormt is ons al meermaals pijnlijk duidelijk gemaakt. (zie: KHV vastgesteld in Floridaplas). De ziekte heeft reeds meermaals gezorgd voor een massale vissterfte in Japan, Nederland, Engeland en met dit nieuwe tragische geval, dus ook Duitsland.

Op hun kwekerij werden twee Koi positief getest op KHV. Als snel volgde het besluit van de overheid dat de kweker zijn gehele vissenbestand van twee gigantische vijvers moest gaan ruimen. Met volle tegenzin beëindigen de kwekers, die hun vak beschrijven als het mooiste beroep dat bestaat, de levens van hun gevinde vrienden. Daarbij toont de 'boer' een prachtige volschub met mooie rode kieuwen. Zo gezond als een vis, kerngezonde dieren, maar het risico is onaanvaardbaar. De bittere koek is wel dat deze maatregel niet in alle delen van Duitsland. geldt, dat and niet altijd de vissen niet hoven te worden geruimd.

'Smak', 'Plats', 'Dood'. Dat doet pijn, met een hoofdletter P welteverstaan. Eermoedig volbrengen zij hun taak. Zonder vrees en zonder blaam springt ze nog even in het koude water omdat het net vastzit. "Als je je dagelijks inzet voor het wel en wee voor deze dieren, je doet niet anders dan ze verzorgen, ze voeren,  jonge Koi groot brengen, dan leef je Koi". Het is hun droombaan, compleet in duigen, koizuchters, as war einmal. Tijdens een moment van bezinning in de wei bij de schapen zegt ze tegen haar man; 'Toch komt de zon hier gewoon weer iedere dag op.' Ze lachen heel eventjes, maar huilen van binnen. Stapels Koi, dood op een hoop. Al stinkend na één dag, worden ze in een vrachtwagen geladen en kijken ze hoe hun levenswerk de landerijen verlaat. Emoties...

'Geen Drek, maar Akkers'

Op de link vind je een prachtige documentaire over het meest verschrikkelijke denkbaar...het ruimen van 2 grote karper kweekvijvers van de familie Riegger in filmersbachtall Ettenheim. Zie hieronder in betere tijden...

Kijk op Kujaku

Naar aanleiding van mijn artikel in de KOI, het lijfblad van de Nishikigoi Vereniging Nederland (NVN) hier de beloofde blog. In het artikel dat te lezen is vanaf pagina 67 van alweer de 88e uitgave van dit magazine, ben ik ingegaan op de Meesterlijke Metallics die Bram en ik tijdens ons verblijf in Polen vorig jaar hebben geselecteerd. We hopen dat het artikel je zowel heeft vermaakt alsook aan het denken heeft gezet. Deze intrigerende vis, waarbij ik niet wist dat er zoveel interessante nevenproducten zouden kunnen ontstaan, heeft zich sedert ons bezoek en sembetsu van deze Hikari, hoger op de ladder van erkenning gewerkt. 

In deze blog presenteer ik u een tweetal Kujaku zoals beloofd. Weet je nog waar je op moet letten om de huidkwaliteit te herkennen? Na de besproken Kujaku hier, hier en in het magazine, mag je nu zelf proberen om deze Kujaku te beoordelen op met name huidkwaliteit en patroon. Hoe zit dat nu en wat verwacht je voor de toekomst? Op een later tijdstip zullen we deze, alsmede de overige Kujaku uit het artikel, één voor één met je doornemen, vervolgfoto's plaatsen en ook zal de kweker zijn visie over het diertje geven, Veel succes!

Kujaku 12

Kujaku 13

Het blijft overweldigend, deze (bijna) meter vis!

Het is en blijft de nummer één Koi show ter wereld, vandaar dat er nog wat extra aandacht wordt besteedt aan de 41e All Japan Combined Nishikigoi Show. Na de eerdere berichtgeving dat de Grand Champion toebehoord aan Mr. Tepsit, is het nu duidelijk geworden dat Masao Kato (oftewel Kato-san) de 99 centimeter lange Dainichi Kohaku enkele maanden voor de show heeft overgenomen. Masao Kato is één van de meest gerespecteerde mensen op het gebied van Koi in Japan. Hij heeft er namelijk voor gezorgd dat de ZNA is, zoals deze nu is.

Met alle verschillende ZNA districten en 'chapters' was er vroeger veel verdeeldheid. Kato-san heeft als voorzitter ervoor gezorgd dat alle neuzen in dezelfde richting gingen staan en de ZNA nu eensgezind is. De ZNA betekent Zen Nippon Airinkai en is een vereniging voor hobbyisten welke staat voor het delen van kennis en vriendschap op het gebied van Koi. In Nederland is de NVN het chapter van de ZNA. De activiteiten van de ZNA bestaan onder andere uit het organiseren van koishows, onderzoek en studie, de verspreiding van de Nishikigoi cultuur, het promoten van de internationale Koi vriendschap en de uitgave van het blad Nichirin, welke zowel in het Japans als in het Engels te verkrijgen is.  

Op zondag was de ceremonie voor de prijswinnaars van de show. Hierbij Kato-san met de trofee voor de Grand Champion:

Ondanks zijn leeftijd heeft Kato-san geen probleem met het heffen van deze trofee :).

Traditiegetrouw wordt de winnaar van de show enkele malen in de lucht geworpen.

Groepsfoto van de winnaar met kweker en dealer tussen alle gewonnen prijzen, van links naar rechts (uitgezonderd van de jongste pupillen): Shigeru Mano, Ryuki Narita, Kato-san met echtgenote, Futoshi Mano en Hiroshi Mano. 

Als afsluiter nog een mooi shot tussen winnaar en eigenaar.

Met dank aan Mark Gardner van Niigata Nishikigoi voor het tot beschikking stellen van het foto- en beeldmateriaal. Helaas is het voor KoiQuest niet mogelijk om zo dicht bij de bron aanwezig te zijn.

Hierbij nog een video van de winnaar:

De Opstanding van Dainichi

Nu de winnaar van de All Japan Show 2010 bekend is, hebben wij nog enkele videos van Daisuke Yamaguchi mogen ontvangen. Daisuke-san heb ik in Japan leren kennen toen ik een keer op bezoek ben geweest bij Dainichi. Hij onderhoudt de website van Dainichi (http://www.dainichikoifarm.com/) en is zelf ook actief in de wereldwijde verkoop van Dainichi Koi via zijn eigen website (http://www.koihunting.com/). 

Om jullie niet langer in spanning te houden, hier een korte video van de Grand Champion van de 41e All Japan Combined Nishikigoi Show:

Er  gaan geruchten dat deze Koi van Kato-san (oud voorzitter ZNA) is, maar tot nadere orde is bekend dat deze Kohaku al vele jaren tot de imponerende Koi-collectie van Mr. Tepsit behoort. Mr. Tepsit is trouwens diegene die op de video de luchtslang dichtknijpt. Tepsit-san is afkomstig uit Thailand en is siinds enkele jaren ook dealer in Nishikigoi.

Tijdens de show gaan de dagelijkse werkzaamheden op een koifarm natuurlijk gewoon door. Tijdens de verkoop van Koi op de Dainichi Koi Farm werd Shigeru Mano, de jongste van de drie gebroeders, gebeld over de uitslag van de winnaar. Hierbij een mooie reactie van Shigeru-san, die toch door velen gezien wordt als een ietwat norse man. Terwijl ik dit persoonlijk totaal niet vindt, ik ken hem via de connecties van Marudo een stuk beter en heb hem zelfs geïnterviewd (samen met Futoshi, de oudste broer en 'shacho' van Dainichi).

De Kohaku won trouwens op de 40e All Japan show van 2009 de Jumbo Champion, oftewel de Runner-up of tweede prijs van de show.  

Daarnaast is deze overwinning nu de tweede voor een Dainichi Kohaku van het afgelopen seizoen, ook op de 49e Nogyosai Nishikigoi Show was een Kohaku de beste. De All Japan en de Nogyosai zijn de twee best aangeschreven Koi shows ter wereld, dus dit zegt wel wat over de prestaties van Dainichi. Naast vele GC-titels met Showa, hebben Dainichi Kohaku zich nu ook bewezen. Het wordt dus tijd voor Dainichi om zijn Sanke wat meer in de 'picture' te zetten. Volgens mijn eerdere blog Yumegoi - Droomvis van Hisashi Hirasawa, heb ik daar alle vertrouwen in. 

Dainichi, een kwekerij waar ik veel respect voor heb. Meer over Dainichi zul je in een interview in een van de komende Koi Wijzers kunnen lezen.

Dainichi Demareert op de All Japan 2010

Wauw! Dat moet het woord zijn geweest dat de meeste mensen binnenviel bij het aanschouwen van zoveel Nishikigoi Geweld. Maar liefst 16 Go-Sanke boven de 85 cm verschenen er op deze historische All Japan Show die eenmalig in het hart, het epicentrum van al dat Koi is, werd gehouden. In de Niigata. Dat deze historische show ook een historische uitslag behelsde moest gewoon zo zijn...

In niet meer dan één stemronde werd de winnaar, de Grand Champion 2010, duidelijk geprefereerd boven al die andere zeer indrukwekkende slagschepen. Nooit eerder kwam het voor dat er slechts één ronde nodig was om de winnar aan te wijzen. Met maar liefst 45 van de 85 stemmen was het de Dainichi Kohaku, dezelfde die zich vorig jaar runner-up mocht noemen, degene die in de Niigata zal worden gekroond als de absolute en onbetwiste Kampioen.  

De Kohaku afkomstig van de Dainichi Koi Farm is inmiddels negen jaren jong en meet maar liefst 99 cm. Als ik je verklap dat deze Koi in het afgelopen jaar, sinds de verwerving van de op één na hoogste eer in 2009, maar liefst negen (8!) centimeter is gegroeid zal je duidelijk worden dat dit dier over die genen beschikt, die van een Koi een Kampioen kan maken. Dat een Koi op deze leeftijd bijna een decimeter kan groeien is niet alleen zeer bijzonder, maar dat dit gepaard gaat met een behoud en wellicht zelfs verbetering van de huidkwaliteit is simpelweg formidabel. Deze duikboot is inmiddels eigendom van Mr Tepsit uit Thailand.

KoiQuest feliciteert hierbij Dainichi en Mr Tepsit met deze onwaarschijnlijke prestatie.

Binnenkort meer nieuws over de All Japan... Voor nu mag je gewoon even wegdromen bij deze foto's.

Photo's provided by  Mark Gardner. Niigata-Nishikigoi

Aankondiging All Japan 2010

Het duurt nog maar een paar dagen en dan is het zover: De 41ste All Japan Combined Nishikigoi Show, oftewel de All Japan. Van Marudo had ik nog een poster gekregen welke de aankondiging van deze show bekend maakt.   

 

Op 6 en 7 februari is het dus zover, de nummer één koishow ter wereld. De show vindt plaats in de Toki Messe, een tentoonstellingsruimte in Niigata-stad. Op dit moment zijn er vele kwekers druk in de weer met het opzetten van alle showvaten en is er al bekendgemaakt dat er meer dan 20 vrouwelijke Go-sanke van meer dan 85 cm meedoen. Dit belooft dus een pittige jurering te worden! 

Bevestiging waarschuwing KSB

Zoals jullie van ons gewend zijn, trekt het team van KoiQuest geen conclusies uit eenzijdige bronnen. Ook niet omtrent het KSB-verhaal. Ondanks het grote vertrouwen van de lezers in ons schrijven, doen er toch twijfelachtige berichtgevingen de ronde. Om deze reden willen wij als KoiQuest zijnde de twijfel wegnemen door aan te geven dat alles wat er in het blog Waarschuwing KSB is geschreven, wordt onderbouwd door Sansai, de leverancier van KSB. Sansai heeft dit probleem zelf onderkent, maar vertelt daarbij duidelijk dat niet alle alternatieven van KSB het probleem (de aanwezigheid van zware metalen) kennen. Voorkomen is beter dan genezen, om zekerheid te krijgen omtrent de schadelijkheid van uw filtermateriaal, kan het beste contact worden opgenomen met uw dealer.

KoiQuest hoopt u bij deze voldoende te hebben geïnformeerd.