Tien Koeien

Polen? Is het daar niet veel te koud om Koi te houden, was een vooringenomen vooroordeel dat mijn gedachten bezigde. Laat staan kweken! Toen mij werd gevraagd of ik mee wilde naar een heuse Koi-Farm in Polen wist ik wel dat er kwekerijen in Polen waren die zich hiermee bezig hielden, maar of ik dit serieus moest nemen kon ik voor mezelf nog niet uitmaken. Als hobby is de Koi in Polen zelf nog vrijwel taboe en als wij als kennisland de kwaliteit vanuit het Japanse al nagenoeg niet kunnen evenaren, dan kunnen die vriendelijke Polen dat toch al helemaal niet, het Oosten is nog geen Oosters?!

Uitgenodigd door Jos Aben, Koikichi en kweker, vertrekken wij naar midden-Europa middels vliegtuig. Op het vliegveld ontmoeten wij Seph en Ernst. Seph is een vitale vent van 30 jaar en als we tijdens de vlucht van ongeveer anderhalf uur kennis maken, vertelt hij ons een beetje hoe de vork in de steel zit. Het is ongeveer 3 jaar geleden dat hij het blauw van zijn nationale vlag afknipte. Koi kweken in Polen, dat was wat het zou gaan worden voor hem en zijn wederhelft Marjan. opgeleid tot kok, was het niet het ontbreken, maar de aanwezigheid van durf iets compleet anders in een compleet ander land te gaan doen. Ernst, reeds ruim een decennium in Polen, deelde die droom en besloot zich er zijn volledige toewijding aan te verlenen. Op een geschikt terrein gaven zij al snel vorm aan hun plannen en begonnen het harde werken. Een Koi farm echter, heb je natuurlijk niet zo maar. Daar heb je niet aleen Koi, maar ook veel kennis voor nodig. Dat is waar Jos komt kijken. Per toevalligheid zijn zij Jos tegen het lijf gekomen, waarna een goed samenwerkingsverband is ontstaan. Het eerste jaar bracht meer ramp- dan voorspoed en de Tessa Koi Farm werd dan ook vrijwel meteen met de neus op de feiten gedrukt. Een gulden gift eigenlijk, want hoe kun je nu beter leren dan door je eigen fouten? Nu, drie jaar verder, telt de Tessa Koi farm 40 mudpounds en een koihuis. Op de HKS wist een viertal Koi, geboren en getogen in Polen, een prijs in de wacht te slepen. Ook de kweek van Jos in Nederland werd beloond met vier prijzen. Dit was voor de Tessa Koi Farm het eerste meetpunt van hoe zij er nu eigenlijk voorstonden. Het resultaat is dan ook opmerkelijk en smaakt naar meer. Tijd voor een bezoek...

Ik ben nog steeds wat sceptisch. Ik heb vertrouwen in deze mensen, maar kunnen ze het ook waarmaken? Na de touchdown in Polen is het nog een behoorlijke rit door het Poolse landschap, maar dat mag de pret niet drukken. Op die manier krijgen wij ook een beetje een indruk van het land dat de nieuwe Eurokoi moet gaan voortbrengen. Eenmaal op de vermeende snelweg worden wij opgeschrikt. Ik hoor Bram ineens roepen: 'hé Joh', en zie hem wijzen. Als ik opzij kijk, zie ik warempel een fietser op de vluchtstrook, een hard gelach, maar heel normaal hier. De snelweg houd al snel op en het gaat verder middels de provinciale weg. Langs de weg vinden we vele kleine dorpen en nederzettingen en veel, heel veel reclameborden langs de weg. rode borden van Mediamarkt en de gele Big M kunnen niet uitblijven natuurlijk. Eigenlijk vallen deze borden niet eens zo op, want ze worden afgewisseld door gele en rode huizen. Alle huizen worden in Mediterraine stijl afgestucd en volgens Seph geverfd in de kleur die op dat moment het goedkoopste is. Ook het communistische zwaard is nog duidelijk zichtbaar in sommige delen van het land doordat de percelen veelal even groot zijn en ook vele huizen van dezelfde bouw zijn. Met af en toe een flinke hobbel in de weg, hoor ik Bram al kreunend de klappen van de tekortschietende vering opvangen. Binnen enkele jaren zal er van deze tanende infrastructuur maar weinig meer over zijn. Met Polen als aangewezen land, naast de Oekraïne, voor de Europese kampioenschappen voetbal in 2012, zullen de snelwegen naar verwachting verschijnen als bij mirakel. Een kort introductie filmpje geeft een sneel sneak preview, maar naar verluid ziet het er alweer anders uit...

Als we onderweg stoppen voor de meest primaire behoeftes, leren we elkaar nog wat kennen en ontaard een gesprek in een levendige discussie. Verschillenden onderwerpen passeren de revue en dat het over Koi gaat moge duidelijk zijn. De mensen aan deze tafel weten waar ze over praten en Koi is hun ding. Het is de bedoeling dat we deze week wat tosai vijvers af gaan vissen en de gevinden zullen gaan selecteren. Hariwake, Doitsu Ochiba, Kujaku, Go-Sanke en Shusui, er staat heel wat op het program. Ik raak enthousiast en benieuwd naar de farm en de vissen die er zwemmen. De doitsu ochiba, tevens bekroond met een prijs op de HKS is uniek voor de farm. Ook zullen we de eerste selectie van de door mij geliefde Yuki Asagi gaan doen. Dan wordt er wat spijs gebracht. Naast een gewone koffie is er ook de Poolse koffie, dat er uit ziet als een kopje teer. Dikke zwarte drap, waar je lepeltje rechtop in blijft staan. Even wennen, maar dan weet je zeker dat je er weer tegenaan kunt. De reis daarna verloopt vlotjes en eenmaal dicht bij onze bestemming besluiten we nog wat te gaan eten en te drinken. Dat het gezelschap over goede gespreksstof beschikt, wordt eens te meer duidelijk en al snel verliezen we ons in de tijd. Het is te laat om de farm vandaag nog te bezoeken, dus besluiten we deze dag met een goede maaltijd af te sluiten en op hetzelfde niveau verder te discussiëren. Die avond vinden Bram en ikzelf ons veelal gekluisterd aan de lippen van Jos, wanneer hij spreekt over de ontwikkelingen die hij als kweker wil bewerkstelligen. Het zou zonde zijn om hem hierin na te praten en als auteur op deze blog, zal hij deze ideeën tzt compleet geïllustreerd aan jullie voorstellen.

Eenmaal in het Hotel drinken we nog wat na en na het 'nastrowja', dat proost betekent, leren wij dat een Pool twee genen heeft om alcohol te verwerken en wij maar één. Ernst heeft na 12 jaar anderhalve gen. Na het doorgeven van de wake up call, proberen we het tweede woord dat we geleerd hebben. Bedanken doe je in het Pools met het woord dziękuję, dat door Jos gebombardeerd wordt in de uitspraak tot 'Tien Koeien'. Op het Poolse matras denk ik na ocer wat we morgen gaan zien; hoe ziet de farm er uit en welke koi doen er hun rondes. Voor het eerst zelf een net afslepen samen met Buramu-san sembetsu doen, beslissen tussen leven en dood, een hele verantwoordelijkheid...

17e Holland Koi Show 2009

De Holland Koi Show is alweer een paar dagen achter de rug, maar ik wil toch graag nog even mijn ervaringen over deze show met jullie delen. De oorzaak van deze ietwat verlate update ligt in het feit dat zowel Tiebo als ik de afgelopen week naar Polen zijn afgereiesd om nog meer van Koi te genieten. Wat we daar hebben gezien en gedaan zal binnenkort in vol ornaat op deze blog verschijnen. Houdt het dus in de gaten. Als tipje van de sluier wil al wel snel even kwijt: Die Tiebo was zo blij als een kind toen ie voor het eerst een vijver mocht afvissen en selecteren. Binnenkort lees je het allemaal, op de Nishikigoi Novelle!

Afijn, de Holland Koi Show. Drie dagen heb ik er van mogen genieten. Pas terug gekomen uit het Japanse (woensdag de 19e), stond ik vrijdag alweer om 8 uur 's ochtends in Arcen. Die ochtend snel nog een rondje over het terrein gelopen voordat de show echt open zou gaan voor het publiek. De show was nog groter dan vorig jaar, met als grootste aanvullingen een Shrimp, Bonsai Show en aquaristiek afdeling. Vrijdag heb ik de hele dag in de stand van Koicenter Tiel gestaan om mijn diensten aan hen te verlenen. Het was de drukste vrijdag ooit en heb vele mensen blij kunnen maken met een nieuwe aanwinst voor in de vijver.

Van de vissen heb ik die dag weinig gezien, maar natuurlijk heb ik wel even bij de grotere Go-Sanke stilgestaan. Diablo, Dream Fujiko, Cloverleaf, Shiba Zakura en de grote Hirasawa Sanke van Jeroen van Keulen (naam is mij onbekend) waren voor mij de bekende vissen, welke ik op eerdere shows ook al was tegengekomen. In dit rijtje namen zat voor mij de kanshebber voor de Grand Champion-titel. De uiteindelijke uitslag van de GC-titel op zaterdag verbaasde mij toch wel een beetje. Dream Fujiko, de bekende Maruten Kohaku van Danny's Koicafe had namelijk de eerste prijs gewonnen. Alhoewel voorzien van een prachtige huidkwaliteit, liet de bouw van de Koi, in onze ogen het meest zwaarwegende criterium, ietwat te wensen over. Een kleine knikje in de body, die mij al eerder opviel tijdens haar optreden te Hasselt, speelde haar parten. Een fantastische Koi met een geweldige uitstraling dat zeker, maar een Koi met een foutje in de body zou ook in Japan nooit een prijs kunnen winnen. Diablo, de welbekende Sanke uit hetzelfde vat, moest het na haar zegereeks van een opeenvolgende reeks aan GC-titels in de Benelux en Duitsland, doen met een Supreme Champion titel. We haden haar al in een veel betere conditie gezien en deze rangschikking is daarom ook juist. De Sanke die al eens als showa werd gebenched deed niet zo sprankelend aan als dat wij van haar gewend zijn en ik denk dat zij toe is aan een goede hertselperiode want vergeet niet dat een koishow een enorme impact op onze Koi kan hebben en dat vergt niet alleen een goede voorbereiding, maar ook een gedegen nazorg.

Op zaterdag heb ik niet in de stand gestaan, maar ben ik de hele dag met Tiebo op pad geweest; als echte hobbyisten. We waren al rond half tien in de morgen op het showterrein en begonnen bijna gelijkertijd aan de ronde langs de showvats. Echt pas om kwart over zes waren wij aangekomen bij het laatste vat. Zoveel mooie vissen om naar te kijken en over te discussiëren, zoveel bekende mensen om een praatje mee te maken, zoveel stands om eens een kijkje te nemen en ga zo maar door. Het was echt een prachtige dag. De kwekers uit Japan, Maruju en Isa, waren jammergenoeg de hele dag druk met jureren, anders hadden we daar nog even een praatje mee kunnen maken. Het laatste vat dat wij aandeden was die waarin de Sanke van Jeroen Van Keulen in zwom. Dit was voor ons de beste Koi uit de wedstrijd, al kwam zij nog iets tekort in body, hetgeen meerdere juryleden anders heeft doen overwegen.

Tussendoor werden onze benen weleens moe en was het even nodig om onze rug te rechten. Een kopje koffie vonden we in de stand van Interkoi, die ons door Luc Borgmans werd aangereikt. Samen met hem hadden we het over Shiba, de interkoi kohaku, die inmiddels bekend staat als de eeuwige tweede. De algehele uitstraling van deze Koi is uitstekend. Wat haar ietsje minder charmant maakt in onze ogen is het verloop van het hoofd naar de body en het secundaire hi aan de onderzijde. Dat Luc nog imer verliefd is op deze Kohaku en dat het voor hem de nummer 1 is blijkt wel uit zijn passioneel vertellen. Los van de prijzen en jurering, is dat natuurlijk onomstotelijk de echte waarde van een Koi! Ook Ben Doorakkers was van de partij en met hem hadden we een evenzo gepassioneerd gesprek omtrent de ontwikkeling van Koi en samen bekeken we eens kritisch enkele kenmerken. Ook hierover vind je later meer op deze blog.

De meest opvallende nieuwkomer was Tessa Koi uit Polen die een vat naast dat van Jos Aben, die velen kennen als JAC van bijvoorbeeld de Yuki Asagi . Dat deze vaten naast elkaar stonden is geen toeval. Er bestaat dan ook een nauw samenwerkingsverband tussen deze Eurokoikwekers waarover je binnenkort alles kunt lezen op dit blog. Evenredig verdeeld gingen beide kwekers van Koi uit Europa met een viertal prijzen huiswaarts en deden daarmee niet onder voor menig 'Japanner'. Een opvallende Koi uit dit vat was een doitsu Ochiba, een zeldzaam mooie vis. Door deze deelnemers was ook een eigen initiatief ontplooit. Zo gaven zij een heuse flatscreen tv aan de best tategoi in de maat van 30 tot 40 cm voor hobbyisten ter stimulering. Deze prijs is gegaan naar Stephan van Tilborg met zijn showa, die velen zullen kennen van de Saki Hikari Tategoi Competitie. Deze bleek ook nog net op zichzelf te zijn gaan wonen en nog geen tv te hebben, de kijkkast kwam dus goed terecht.

De jumbo was meer dan terecht voor de immense ochiba van Johan Gielen, die juist met haar schubbendek vol irregulaties, een enorme bewondering mocht ontvangen. Een prachtig donker patroon bij een volle body, echt heel mooi om te zien. Verder was een leuke noviteit is de nieuwe chip die in te brengen is bij de Koi. Kleiner dan zijn voorganger is het ook mogelijk meer gegevens op te slaan op de chip als varieteit, kweker en naam van de eigenaar. Daarbij is hij beschrijfbaar en uit te lezen met een PDA. In plaat van het dingetje te plaatsen aan de onderzijde van de Koi is de chip bovenop naast de rugvin onder een schub ingebracht zodat een eventuele dief de koi haast wel moet beschadigen om tot de chip te komen. Hierin ligt ok het puntje van kritiek, want zo een chip is niet lichaamseigen en inkapseling die beschadiging met zich mee kan brengen ligt daardoor op de loer. verder blijven trommelfilters ons fascineren, eigenlijk kom je altijd tijd te kort op zo een dag.

Op zondag was ik er gelukkig weer en heb ik de kwekers zo ver gekregen om met mij een interview te houden. Ze waren gelukkig samen met een tolk, Hiroshi Toyama van het INPC (International Nishikigoi Promotion Centre: http://www.japan-nishikigoi.org/), wat het vertalen van mijn vragen toch enigszins versoepelde. Na 5 maanden Japan is mijn Japans jammergenoeg toch niet zo goed als ik gehoopt had, dus het kwam goed uit dat Hiroshi er was. Het hele interview zul je binnenkort kunnen lezen in de 'Koi'.

Ik heb dus echt een topweekend (en daarna een topweek) gehad. Ik heb vooral genoten van de zaterdag met Tiebo aan mijn zijde, om samen als echte hobbyisten op pad te zijn.

Tot de volgende update!

Tintelende Tenen

Het is weer zover, Nederland maakt zich op voor de 17e Holland Koi Show. Een groots evenement in de prachtige kasteeltuinen van Arcen doet tienduizenden hobbyisten verheugen naar morgen.

We zitten in het helst van het seizoen en met de warmste dag van het jaar nog stromend in onze aderen, viert het hobbygevoel hoogtij. Hongerige Koi aan het oppervlak, smekend naar een korreltje voer, je kunt ze haast zien groeien en dat maakt je enthousiast. Eigenlijk wil je je filterlijn wel uitbreiden met een tricklefilter of een ozonlijn. Een extra luchtpomp wellicht of zal ik mijn matten vervangen voor een bwb? Misschien ben je wel op zoek naar ideeën om je vijver te overkappen na die laatste strenge winter of zoek je een automatische spoelklep op je beadfilter? Zelf ben ik nog steeds erg geïnteresseerd in automatische meetinstrumenten en ik zoek nog een goede microscoop.

Ach, ik weet eigenlijk wel hoe het gaat. Het ene in het hoofd, kom ik met het andere thuis. Misschien wel een leuke beursaanbieding of iets waar ik tegen aanloop. Waar ik zeker tegen aanloop zijn de mensen die ik ken van het forum. Prachtig is dat, om elkaar dan weer eens te zien als waren we oude bekenden van die camping in Frankrijk en in levende lijve te praten over Koi, terwijl we kijken wie wij de rechtmatige eigenaar vinden van de Grand Champion Award. Een praatje maken met de dealers en natuurlijk even spieken wat ze aan levende have hebben zwemmen.

In principe koop ik geen Koi op een beurs, maar wat nu als ik verliefd wordt, dat kan. Eigenlijk is er niet zoveel aan de hand. Als je een goed vertrouwen hebt bij de dealer en bovenal een goed quarantainesysteem om de Koi op te vangen, zou het geen probleem moeten zijn. Als ik dan maar niet zo hypocriet ben als dat ik ben geweest om de Koi na twee dagen al over te zetten naar de vijver, nee, een goede quarantaineperiode beslaat minstens 4 tot 8 weken. Ik kan je adviseren om met de dealer voorwaarden af te spreken over hoe te handelen, wanneer er wel complicaties tijdens deze quarantaineperiode optreden.

Het gesmak van mijn Koi doet mij wakker schrikken en een warm gevoel bekruipt me. Oei wat heb ik er zin in om te gaan, mijn ogen glanzen en mijn tenen tintelen. Samen keuvelen over Koi, iets wijzer worden en een geweldige tijd beleven. Nog even snel de kortingsbonnen uitprinten en Arcen...here I come!

p.s. Tip: Spreek met het thuisfront geen tijd af wanneer je thuis zal zijn, want eenmaal in de ban van Koi... ;)

Hoor wie tikt daar zachtjes tegen het raam...

Een hard gelach, zo ontaarde dit doorgaans afschuwelijk bezoek van een gesnavelde hengelaar. Op een zonnige koude herfstdag in 2008, terwijl ik samen met mijn lieve wederhelft van een heerlijk ontbijtje met een gekookt ei geniet, worden wij opgeschrikt door een schaduw die door het raam naar binnen valt. Verscholen achter mijn smaakpapillen merkte ik het in den beginnen niet eens op, maar mijn lieve vrouwe 'Pinky', had onze gevleugelde antivriend reeds gadegeslagen. Versteld sta ik ervan hoe deze koiliefhebber nagenoeg rechtstandig op de rand van de schutting kan landen. Gelukkig heb ik de vijver reeds voorzien van een overkapping en ik zie de reiger nog niet zo snel gaatjes in mijn noppenfolie prikken met zijn snavel. Daar waar ik zeer vakkundig en op proffesionele wijze ( lees: met een windbuks en imitatiegeluiden van een pauw) de reiger het afgelopen seizoen meerdere malen heb verjaagd, schijnt hij toch dusdanig halsstarrig te zijn dat hij keer op keer terugkeert naar ons bassin. Inmiddels hebben Pinky en ik het dier met respectabele spanwijdte reeds enkele keren mogen verwelkomen in de afgelopen barre winter. Inmiddels wetende dat de boel overkapt is, blijft ze toch komen om even te kijken of er niets te halen valt... hardnekkig... halsstarrig?

Nu heb ik een raam in de vijver, zodat ik ook 'swinters en vanuit de woonkamer kan genieten van de kleurenpracht onzer nishikigoi. Het was dan ook een hard gelach, toen wij een bezoeker hadden. Het komt wel vaker voor dat de buren visite hebben en er is iemand die ven vraagt of hij mag kijken, maar onaangekondigd en achterom komende, ben ik toch iets minder gastvrij. Toch heb ik dit bezoek maar gedoogd. Een gevleugelde hobbyist had zich een plaats op de eerste rij toegeigend. Waar in deze strenge winter de sloten en meren zijn bevroren, kon hij zijn primaire levensbehoefte nog het meest tegemoet komen door naar mijn Koi in de vijver te kijken. Wanneer een vis nieuwschierig een kijkje komt nemen, probeert de kreiger zijn geluk tevergeefs. 'tik'tik'tik'. Ja mijnheer de reiger, wie lacht er nu?

Ja, het diertje zat er erg mooi voor de kogel... dat wel Het blijft een mooi dier hoor en elk vorm van boetedoening die wij deze gesnavelde opleggen omwille van onze koi is, al lijkt het nog zo gerechtvaardigd, niet juist. Onlangs nog zag ik een schitterend schouwspel in een boerenvaart. Onze grote vriend de (k)reiger stond half in het water op haar kostje stond te wachten, zo'n 20 meter vanaf een sluis, haar levendigheid enkel prijs gevende door minieme beweging van het oog. Plots kwam een aalscholver haar geluk eveneens beproeven op deze zelfde locatie en met en duikvlucht een halve meter voor de neus van de reiger bestal het kleinere vogeltje de reiger van zijn maaltijd. Klaarblijkelijk een visrijke plaats, deerde het de 'blauwe grijze' niet en even later wist ook hij met een onnavolgbare snelheid, een spartelend geschubt voorntje tussen zijn kaken te klemmen om deze vervolgens in zijn geheel met een tweetal schrokkende bewegingen in zijn keel te doen verdwijnen. Geniet er dan in ieder geval van denk ik dan. De aalscholver ving nog eens een visje en ik verbeelde in gdachten een snoek of een baars, dat zich onder de waterspiegel ook nog eens tegoed deed aan enzelfde lid van het inmiddels in chaotische toestand verkerende schooltje ruisvoorn, dat zich een uur daar voor nog zo gelukkig prijsde door een onbemande voerstek van een visser te bestieren. Nee, het is de natuur die deze dingen in werking zette, de natuur die het geheel in balans houdt... maar toch hè, hoe proper het een en ander ook moge geschieden en hoe ethisch het is de reiger zijn maal te gunnen, lijkt een geproportionaliseerd jachtseizoen ten aanzien van deze dieren steeds meer gerechtvaardigd. Daar waar zij nog steeds als beschermd te boek staan, groeien zij in getale en vormen meer en meer een plaag. En laten we eerlijk wezen... ook wij zijn deel van het ecosysteem, is het niet oze taak om hier de balans te herstellen?

Onder een hoek van 45 graden vliegt het dier, teleurgesteld maar vast met het volgende adresje van een hobbyist reeds in zijn achterhoofd, weer op, op zoek naar zijn wintervoorraad.

Hobby Pur Sang

In navolging van de eerder besproken ontwikkeling van mijn Sekiguchi Showa in Breeder knows best, lijkt het me tijd voor een update!

Deze Sekiguchi Showa laat zich niet zomaar raden en bevestigd voor mij dan ook de gedachte dat de showa de spannendste van allen is om te volgen in haar ontwikkeling. Dit visje selecteerde ik iets langer dan een jaar geleden, eind mei 2008 op een lengte van 20 cm. Mijn beweegredenen tot de aankoop las je al eens in Breeder knows best.

De vis won snel aan body en pakte binnen amper 2 maanden al 5 cm in de lengte. De vis groeide daarna gestaag door en ook de body nam verder toe. Het motoguru trok van buiten langzaam naar binnen en zowel op het hoofd als op de rechterzijde verschijnt er heel licht al enige aoji aan de oppervlakte. In december meet ik de vis op 31 cm, hetgeen betekent dat de Koi 10 cm is gegroeid in een half jaar tijd. Deze driestapse ontwikkeling van 20 naar 25 naar 31 cm zie je hier:De winter is streng, koud, bar en niets ontziend. De Koi wordt welliswaar buiten gehouden, maar de vijver wordt wel overkapt. Met een 2 kw verwarming, houd ik de temperatuur op minimaal 8 graden Celcius. Dit was de eerste keer dat ik zowel overkapte als verwarmde. Achteraf een vermoedelijk wijze beslissing gezien de vele problemen waarmee grote getale hobbyisten kampten het afgelopen voorjaar. In de vierde maand van dit jaar, wanneer de vissen onder de overkapping vandaan worden getoverd, wordt ik aangenaam verrast door de Sekiguchi Showa. Tijdens de wintermaanden is ze een heuse centimeter gegroeid, maar dat is niet waar ik van op keek. Het sumi, dat nog zo ver onder de huid leek te liggen, is als een jekko naar de oppervlakte gekomen. Precies op de juiste plaatsen verschijnt het sumi en over het hoofd steekt een diagonaal over van achter de kieuw tot aan de neus, hetgeen een wonderschone menware achterlaat. De Koi laat mij het sumi erg goed smaken en het maakt van de vis werkelijk een plaatje. Het ligt er daadwerkelijk lakzwart op. Het enige sumi wat nog niet geheel tot uiting wist te komen is dat op de obachi (bovenzijde ozutsu), terwijl juist dit patroon zo belangrijk is om het gemis aan hi te compenseren in dit deel van de body.

Al op de show van Koi2000, waar de showa als 1e in haar klasse werd beloond, had ik het waargenomen, maar er nog niet bij stil gestaan. Bij thuiskomen valt het dan ook echt op, het sumi trekt weer terug..? Daar waar de Koi in april nog hoop gaf dat al het aoji door zal komen, heeft deze vis inmiddels weer ingeboet aan deze verblakerdheid! Het Sumi dat zo mooi doorgekomen was in december, is zowaar weer helemaal weg getrokken tot een vaag aoji. Wat gebeurd er met mijn Koi, moet ik me zorgen maken? Aan wie kon ik dat beter vragen dan aan Sekiguchi zelf. Zijn antwoord was als volgt;

I saw showa's photo. Showa's sumi recide in warm water,and sumi come up in cold water. So you don't worry. Generaly 2sai-showa's sumi is bad sumi. Showa glow old, Sumi have a tendency to come up.

Inderdaad, het sumi was zo sterk opgekomen in de wintermaanden toen de temperaturen sterk dalende waren. Nu het langzaam warmer werd, trok het sumi weer terug. De vis speelt nu weer een iets vrolijkere noot zonder het dramatische zwart en na het geruststellende antwoord van Takamitsu Sekiguchi, kan ook ik iets vrolijker zijn, in de hoop dat de dramatiek de toekomst weer zal kleuren, inclusief de obachi. Heeft deze Showa Sanshoku mij daadwerkelijk een sneakpreview gegeven of was het visje gewoon op zijn top na één jaar? I think Breeder nows best.

Enkele dagen terug heb ik het diertje eens weer vast gelegd op de gevoelige plaat. Inmiddels doet de showa 37 cm aan de lat. Dat is dus 6 cm dit seizoen tot nu toe en in totaal is de Sekiguchi Showa in 14 maanden tijd, 17 cm gegroeid! Er zijn grotere nisai, maar ik ben er zondermeer erg blij mee.Het sumi is redelijk consistent en toont vooralsnog niet de intentie heel snel weer aan de oppervlakte te verschijnen. Hetgeen dat opvalt is dat er nog wel een deel van de menware zichtbaar is en ook een schouderpatroon is in grotere prortie achtergebleven dan voorheen. Het sumi dat er al op zat is echt lak en lakzwart. Wat opvalt is dat al het sumi dat boven op het hi ligt wel prominent aanwezig is, terwijl al het sumi dat in het shiroji ligt, bijna volledig is weg getrokken.

Zegt dit nu iets over het sumi, of meer over de kwaliteit van het sumi? Zou Takamitsu gelijk hebben en zal het volgend jaar weer terug komen?...erg spannend, echt erg spannend. De bouw is en blijft super. Het hoofd misschien iets smal, maar het stoort me absoluut niet, onder geen beding. De groei is zeker respectabel. Ik hoop dat ze dit zeizoen de 40 nog mag halen. Dat zou mooi zijn en dan volgend seizoen op naar de 50!

Deze showa heeft mij al erg veel hoofdpeinzingen gebracht. Geselecteerd op 20 cm en de toverbal die het blijkt maken haar een intrigerende schone en belichaamt dat wat voor mij de Koi betekent, dit is hobby pur sang!!

"Off the Job" Over het leven van een Koikweker

Het is nu zondag 9 augustus, nog tien dagen en dan ben ik weer in Nederland. Allereerst mijn excuses voor het wegblijven van de updates, maar ik had niet echt veel energie om er tijd voor vrij te maken. Heb sinds mijn bezoekje aan Yamamatsu (25 juli) natuurlijk nog wel wat interessante dingen meegemaakt; sembetsu bij Dainichi, kurosen, kweek van Sanke + Ki Matsuba + (ginrin) Showa en natuurlijk de dagelijkse sembetsu bij Marudo. Voor de koihobbyist is dit natuurlijk harstikke leuke en informatieve literatuur, maar ik wil het nu eens hebben over het leven van een koikweker als ie niet aan het werk is. Want ja, wat doe ik nu naast het vele werk bij zo'n koikwekerij in Japan?
In eerste instantie niet echt veel. We werken hier van 8.00 's ochtends tot 18.00, met om 12.00 lunch en pauze tot ongeveer 13.30. Daarna is er rond een uur of 19.30 avondeten. Weinig tijd voor andere dingen dus. Ten opzichte van vorig jaar slaap ik nu in het oude huis van de familie (Nigoro), wat ongeveer 10 minuten rijden is. Dit komt omdat er sinds dit jaar weer een extra persoon in het huis woont, de oudste zoon van Hisashi-san heeft er namelijk weer een zoon bij, wat het totaal nu op drie brengt. Naast de baas en zijn vrouw, wonen zijn ouders, zijn dochter en twee zonen, echtgenote van de oudste zoon en hun drie zonen in het huis. In totaal elf man dus! Niet echt veel ruimte meer over voor mij. De eerste paar weken van mijn verblijf hier sliep ik samen met Hisashi-san, wat ook vooral te maken had met de kweek en het voeren van de uit het ei gekomen koitjes. Sinds eind juli slaap ik hier met Devin. Devin is een Amerikaan van 20 jaar oud, welke sinds zijn 17e (met enige tussenpozen) bij Marudo werkt. Hij spreekt ook super goed Japans, waar ik wel jaloers op ben. Als ik terug in NL ben, ga ik zeker een cursus Japans volgen. Al sinds mijn 1e dag van mijn verblijf in Japan dit jaar baal ik ervan dat ik weinig aan mijn Japans heb gedaan sinds vorig jaar. We rijden dus elke dag van het oude huis naar het nieuwe huis om te ontbijten en daarna aan het werk te gaan, om na het avondeten weer terug te keren. Devin heeft een eigen auto, waarmee we dus kunnen gaan en staan waar we maar willen. Dat maakt het leven al heel wat interessanter, want de rest van de familie blijft na het werk meestal thuis.
Hisashi-san bijvoorbeeld, doet niets anders dan dagelijks werken, eten, bier drinken en druk zijn met de Shinkokai (dit is de kwekers en dealervereniging voor Koi in Japan), waarvan hij president is van het Niigata-gebied, waar de meeste kwekers gevestigd zijn. Op 6 en 7 februari is de All Japan Koi Show (de #1 koishow van de wereld) in Niigata, Hisashi-san is nu erg druk met de voorbereiding van deze show. Voor de rest heb ik hem eigenlijk nooit wat anders zien doen. Hij heeft wel een berg golfclubs, ski's, boxbal, etc. maar daar ligt wel een aardig laagje stof op.
Dit oude huis heeft natuurlijk wel zo zijn voordelen. Lekker rustig, geen bemoeienis van de familie, waardoor we kunnen doen en laten wat we willen. Dat heeft Hisashi-san ook wel door, want hij heeft ons al een paar keer gesponsord met Yakiniku. Yakiniku is Koreaanse barbecue, wat bestaat uit vlees van van alles en nog wat, speklappen, lever, tong, luchtpijp, darm, hart. Je kunt het zo gek niet bedenken. Ik houd het maar bij de speklappen, welke erg goed smaken met een bepaalde saus. Bijna elk weekend hebben we nu een bbq gehad, waarbij we met Tomohiro-san (staf van Marudo) en gezelschap altijd wel een gezellige avond hebben. Het mooie is dat we de dag erna dan ook weer gewoon aan het werk gaan. Niets lekkerder dan keihard aan het werk gaan als je brak bent. Sinds de eerste dag dat ik hier ben, 3 juli, heb ik geen een dag niet gewerkt. Wel vrij gehad, maar dan bracht ik werkbezoekjes aan andere koikwekers, waar ik net zo hard aan het werk kan gaan als bij Marudo. Doordat ik alle dagen werk, vliegt de tijd ook zó om.

Het weer is hier trouwens nog steeds beroerd, het is ook het regenseizoen van Japan. Deze periode duurt van juni t/m begin augustus, dus precies de tijd dat ik hier ben. De temperatuur ligt hier wel altijd tussen de 25 en 30 graden, met een enorm hoge luchtvochtigheid, welke nog hoger ligt dan in NL. Elke dag flink zweten dus. En als het bewolkt is en we in de bergen aan het werk zijn, dan verblijven we vaak gewoon letterlijk in een wolk, echt apart. Maar gelukkig is het niet elke dag regen en ben ik al een keer met mijn zwembroek aan een vijver ingedoken om aan het werk te gaan. De rest van de staf zweette zich kapot in hun waadpak, terwijl ik mij, ondanks de zonnebrand flink heb verbrand. Dat was de tweede keer al, de eerste keer was toen ik in Bruce Willis-stijl ging, dus met hemd. Die is nu zichtbaar op mijn lichaam...

Vorig weekend was er trouwens hanabi, vuurwerk, in Nagaoka. Dit is een van de grootste vuurwerkshows ter wereld, ondersteund door enkele bommen van 90 cm diameter. Deze gaven echt een enorme knal, welke flink doordreund op je lichaam. Bij de rivier waren podia gebouwd en grasvelden omheind, speciaal voor de bezoekers, welke nog 1500 Yen (12 euro) pp moesten betalen om daar binnen te komen. Het is dat het voor me betaald werd, maar het vuurwerk was overal in de buurt te zien. In de krant stond dat er 470.000 mensen vanuit heel Japan op deze show afgekomen waren. Het was ook wel te merken na afloop, een enorme file richting huis, terwijl er normaal niemand te zien is rond deze tijd.

Ze zijn hier trouwens heel hygiënisch. Elke dag wordt er kleding gewassen, stof gezogen, de kinderen gaan elke dag in bad, ik noem maar enkele voorbeelden. Als ik twee dagen dezelfde broek aan heb vinden zij het al smerig, terwijl je gewoon elke dag vies wordt van de blubber en het zweet. Ik kan ook niks laten liggen, alles moet geordend zijn.

De afgelopen weken is de plaatselijke jeugd zich aan het voorbereiden voor een festival in Ojiya, welke plaats zal vinden vanaf 21 augustus. Dan ben ik dus alweer terug in NL. Ze zijn een grote hond aan het maken van hout, gaas en een soort van papier maché. Het is om de hoek van het oude huis, dus Devin en ik hebben hen al een paar keer geholpen. Het mooie is dat er ook een paar kwekerszonen aan meehelpen, de zoon van Izumiya (Ryu-san) en Marusaka (Teru-san). Het is een leuke bezigheid, leer een hoop nieuwe mensen kennen en daarnaast ook erg gezellig (ondanks mijn slechte Japans). Ze werken gewoon 5 dagen per week aan deze mando, van 8 uur t/m 1 uur 's nachts, echt niet normaal. En dan de volgende dag weer om 7 uur uit bed om naar het werk te gaan. Gelukkig voor hen is het in Japan normaal om in de middagpauze een dutje te doen, anders is dit natuurlijk nooit vol te houden.

Ik verveel me dus niet hier in Japan, maar ik heb wel weer zin om naar huis te gaan. Ik kom nog terug op mijn koi belevenissen.

Archief Artikelen

In het verlengde van de essentie, die deze blog uitademt, namelijk kennisdeling, hebben we voor jullie een overzichtslijst gemaakt met de artikelen die in het verleden al eens van onze hand zijn gekomen. Mischien ben je op zoek naar informatie rondom een specifiek onderwerp als ozon of een raam in de vijver, lees de verslagen van diverse evenementen en koishows of wil je nog eens een interview met een Japanse kweker terug lezen of gewoon ter inspiratie even een rijkelijk geïllustreerd artikel bekijken over de Japanse symboliek in de tuin of die reusachtige vijver van 225 kuub. Dat en veel meer kun je hier vinden.

In dit archief vind je de titel en een korte omschrijving van de inhoud van desbetreffend onderwerp. Alle artikelen zijn uitgevoerd in een PDF-formaat, die je opent door op de snelkoppeling te klikken. in dit formaat is het eveneens uitstekend mogelijk om het artikel uit te printen. Het Archief Artikelen zal regelmatig geupdate worden en binnenkort bereikbaar gemaakt middels een link in een menubalk die zal verschijnen op deze blog. Voor vragen aangaande een onderwerp kun je een mail sturen naar de auteur.

Weekendje Japan
verslag van een weekendje Japan. Over de Nationale Koi en Vijverdagen 2009.

Door: Tiebo Jacobs

Vluchten kan niet meer

Een diepgaand artikel over stress bij Koi. Hoe reageert een Koi op stress? In gesprek met Prof. Dr. Gert Flik.

Door: Tiebo Jacobs

Synagoge der Sumimono
Over de vele verschijningsvormen van het sumi, zwart, zoals dit zich op een Koi kan manifesteren. Een naslagwerk.

Door: Tiebo Jacobs en Dennis Barten

Symboliek in de Japanse Tuin
Over al wat is en al wat niet is in de Japanse tuin. Een verslag over symboliek in de Japanse tuin.

Door: Tiebo Jacobs & Anja B. Postma.

OZON
Een verslag van de stand van zaken betreffende Ozon. Van wat ozon is tot het advanced oxidating process, het nut en het gevaar.

Door: Tiebo Jacobs

In de Orde Der Karasu
Een verslag over de oorsprong en ontwikkeling van de meest onderschatte Nishikigoi, de familie der kraaien.

Door: Tiebo Jacobs

Hisashi 'Marudoh' Hirasawa
Tiebo Jacobs in gesprek met Marudo en Haruo Aoki. Een prachtig levendig interview.

Door: Tiebo Jacobs

En Dan Sta Je Op Het Ereschavot
Over een eerste deelname aan een Koishow en de beleving hiervan.

Door: Tiebo Jacobs

Een raam in de vijver
Een raam in de vijver? Welk glas, welke dikte en wat zijn de valkuilen.

Door: Tiebo Jacobs

Een Hobbyist is Geboren
Een verslag van de tot stand koming van een immense vijver en tourtocht.

Door: Tiebo Jacobs

Deze zijde boven
Over omgaan met Koi. Hoe een Koi te netten, bowlen, transporteren en te verpakken. Rijkelijk geïllustreerd en duidelijk omschreven.
Door: Tiebo Jacobs

Veel leespelezier!