Hoor wie tikt daar zachtjes tegen het raam...

Een hard gelach, zo ontaarde dit doorgaans afschuwelijk bezoek van een gesnavelde hengelaar. Op een zonnige koude herfstdag in 2008, terwijl ik samen met mijn lieve wederhelft van een heerlijk ontbijtje met een gekookt ei geniet, worden wij opgeschrikt door een schaduw die door het raam naar binnen valt. Verscholen achter mijn smaakpapillen merkte ik het in den beginnen niet eens op, maar mijn lieve vrouwe 'Pinky', had onze gevleugelde antivriend reeds gadegeslagen. Versteld sta ik ervan hoe deze koiliefhebber nagenoeg rechtstandig op de rand van de schutting kan landen. Gelukkig heb ik de vijver reeds voorzien van een overkapping en ik zie de reiger nog niet zo snel gaatjes in mijn noppenfolie prikken met zijn snavel. Daar waar ik zeer vakkundig en op proffesionele wijze ( lees: met een windbuks en imitatiegeluiden van een pauw) de reiger het afgelopen seizoen meerdere malen heb verjaagd, schijnt hij toch dusdanig halsstarrig te zijn dat hij keer op keer terugkeert naar ons bassin. Inmiddels hebben Pinky en ik het dier met respectabele spanwijdte reeds enkele keren mogen verwelkomen in de afgelopen barre winter. Inmiddels wetende dat de boel overkapt is, blijft ze toch komen om even te kijken of er niets te halen valt... hardnekkig... halsstarrig?

Nu heb ik een raam in de vijver, zodat ik ook 'swinters en vanuit de woonkamer kan genieten van de kleurenpracht onzer nishikigoi. Het was dan ook een hard gelach, toen wij een bezoeker hadden. Het komt wel vaker voor dat de buren visite hebben en er is iemand die ven vraagt of hij mag kijken, maar onaangekondigd en achterom komende, ben ik toch iets minder gastvrij. Toch heb ik dit bezoek maar gedoogd. Een gevleugelde hobbyist had zich een plaats op de eerste rij toegeigend. Waar in deze strenge winter de sloten en meren zijn bevroren, kon hij zijn primaire levensbehoefte nog het meest tegemoet komen door naar mijn Koi in de vijver te kijken. Wanneer een vis nieuwschierig een kijkje komt nemen, probeert de kreiger zijn geluk tevergeefs. 'tik'tik'tik'. Ja mijnheer de reiger, wie lacht er nu?

Ja, het diertje zat er erg mooi voor de kogel... dat wel Het blijft een mooi dier hoor en elk vorm van boetedoening die wij deze gesnavelde opleggen omwille van onze koi is, al lijkt het nog zo gerechtvaardigd, niet juist. Onlangs nog zag ik een schitterend schouwspel in een boerenvaart. Onze grote vriend de (k)reiger stond half in het water op haar kostje stond te wachten, zo'n 20 meter vanaf een sluis, haar levendigheid enkel prijs gevende door minieme beweging van het oog. Plots kwam een aalscholver haar geluk eveneens beproeven op deze zelfde locatie en met en duikvlucht een halve meter voor de neus van de reiger bestal het kleinere vogeltje de reiger van zijn maaltijd. Klaarblijkelijk een visrijke plaats, deerde het de 'blauwe grijze' niet en even later wist ook hij met een onnavolgbare snelheid, een spartelend geschubt voorntje tussen zijn kaken te klemmen om deze vervolgens in zijn geheel met een tweetal schrokkende bewegingen in zijn keel te doen verdwijnen. Geniet er dan in ieder geval van denk ik dan. De aalscholver ving nog eens een visje en ik verbeelde in gdachten een snoek of een baars, dat zich onder de waterspiegel ook nog eens tegoed deed aan enzelfde lid van het inmiddels in chaotische toestand verkerende schooltje ruisvoorn, dat zich een uur daar voor nog zo gelukkig prijsde door een onbemande voerstek van een visser te bestieren. Nee, het is de natuur die deze dingen in werking zette, de natuur die het geheel in balans houdt... maar toch hè, hoe proper het een en ander ook moge geschieden en hoe ethisch het is de reiger zijn maal te gunnen, lijkt een geproportionaliseerd jachtseizoen ten aanzien van deze dieren steeds meer gerechtvaardigd. Daar waar zij nog steeds als beschermd te boek staan, groeien zij in getale en vormen meer en meer een plaag. En laten we eerlijk wezen... ook wij zijn deel van het ecosysteem, is het niet oze taak om hier de balans te herstellen?

Onder een hoek van 45 graden vliegt het dier, teleurgesteld maar vast met het volgende adresje van een hobbyist reeds in zijn achterhoofd, weer op, op zoek naar zijn wintervoorraad.