Mijn gevoel bij het lezen van een reisverslag

Nu het weer najaar is, vindt er bij de koikwekers de jaarlijkse herfstoogst, oftwel Ikeage, plaats. Dit is voor dealers dé tijd van het jaar om naar Japan te gaan en grotere Koi in te slaan. Helaas heb ik dit niet mogen meemaken, ik was namelijk alweer aan het einde van de zomer vertrokken uit Japan. Tsja, dat krijg je als de studieplicht weer roept. Alhoewel mijn vakantiebaantje bij Marudo natuurlijk veel leerzamer (lees interessanter) is dan de stof die ik de afgelopen paar maanden voorgeschoteld kreeg. Het is voor mij persoonlijk wel erg jammer om niet mee te kunnen helpen bij de Ikeage van de vijvers bij Marudo. Ik moet me maar behelpen met foto's van reisverslagen en dergelijke.
Gelukkig is Kim Cloet van Kim's Koi (www.kimskoi.be) zo aardig geweest om mij een beetje op de hoogte te houden van de verrichtingen bij de Marudo Koi Farm. Hij heeft dan wel weer het geluk om tijdens zijn Japan reis enkele mudponds leeg te mogen vissen bij Marudo. Hieronder een beeldverslag van een Ikeage van Sansai Go-sanke.


Verder vonden er in de periode dat Kim in Japan was, nog meer Ikeage plaats bij Marudo. Waaronder verschillende nisai Go-sanke vijvers. Bij de oogst van de HQ-nisai Go-sanke waren er naast Kim weer vele Japanse dealers aanwezig, zie onderstaande foto's.

Naast al het Go-sanke geweld had Kim het geluk dat tijdens zijn Japan reis ook de grootste vijver van de kwekerij werd afgevist. Dit was voor mij wel één van de hoogtepunten tijdens mijn verblijf bij Marudo vorig jaar.

Hierbij twee videos: De eerste is van de ikeage van 2008.
De tweede van afgelopen zomer, het bijvoeren van het voederautomaat:

Hierbij nog enkele foto's van Kim tijdens het lossen van de trucks na de ikeage:
In deze vijver bevonden zich verschillende variëteiten, onder andere Karashigoi, Chagoi, Asagi, Shiro Utsuri, Matsuba's en Ogon's. Ongeveer 700 (!) stuks bevonden zich in deze vijver de afgelopen zomer.

Daarnaast had Kim ook zeven Azukari bij Marudo, waaronder twee tosai (nu nisai), vijf nisai (nu sansai) en een gosai (nu rokusai). Over de ontwikkeling van enkele van deze Koi zal ik later terugkomen met een uitgebreide beoordeling. Kim was overigens zeer tevreden met de ontwikkeling van alle Azukari.

Kim, bedankt voor de info. Je hebt mijn leed een beetje verzacht!

Update van Gwenn's kweek

Eind september heb ik jullie de kweek van Gwenn voorgesteld. Gisteren ben ik bij hem langsgeweest om de kweek eens is in levende lijve te bekijken. Ik moet zeggen, hij heeft het goed voor elkaar daar. Een koihuis van polycarbonaatplaten met een aluminium frame zorgt ervoor dat twee vijvers het gehele jaar op temperatuur blijven. De vijvers hebben een (vijver)inhoud van ongeveer 50 en 30 m³, die ieder nog apart ondersteund worden door een filter, welke naar schatting een kwart van de inhoud van de vijver is. Dit betekent een totale inhoud van ongeveer 100 m³. In de grote vijver bevinden zich zijn 'kweekvissen' en in de kleinere zijn 'kweek'. De kweekvissen zijn Koi welke Gwenn zelf heeft uitgezocht in Japan en komen van de kwekers Sakai Fish Farm, Yamatoya, Dainichi en Maruhiru. Gwenn wil zich nu richten op de kweek van Kohaku en dat laat zich zien in de Koi welke nu rondzwemmen in de 50 kuubs vijver. Mannetjes van Dainichi en SFF, vrouwtjes van Yamatoya en SFF. Dat de vissen nog niet de lengte hebben van een volwassen ouderdier deert niet, met deze faciliteiten heb ik er alle vertrouwen in dat binnen twee jaar de vissen wel op lengte zijn.

Dit jaar heeft Gwenn een proefkweek opgezet met een Yamatoya vrouwtje en twee Dainichi mannetjes. Hierbij een update van de ontwikkeling van het jongbroed, wat nu een leeftijd van vier maanden heeft (geboortedatum was begin juni). Ik moet zeggen, de Koi zien er in het echt nog een stuk beter uit. Dit had ik eerlijkgezegd niet verwacht. Alleen maar hulde voor Gwenn en zijn eerste kweek. Zijn streven is om de body en de prachtige borstvinnen van de Yamatoya Kohaku te combineren met het diepere rood van de Dainichi Kohaku. Op het moment is duidelijk nog het zachte rood van Yamatoya te zien. Met deze leeftijd is het juist positief om zo zacht mogelijk rood, dus oranje, te hebben. Hoe langer het duurt voor het 'hard' en dieprood wordt, hoe beter. Gwenn wil namelijk geen showvissen kweken, maar vissen voor de toekomst.

De lengte van de grootste Koi reikt nu naar 25 cm, al was dit wel voor een Benigoi. De grootste Kohaku was op het moment van meten 23 cm, zie onderstaande foto. Deze Nidan Kohaku had ik tijdens mijn eerste berichtgeving over Gwenn's kweek geplaatst. De vis is gegroeid van 13 naar 23 cm.

Hieronder de andere Kohaku, een Sandan, welke ik ook eerder had voorgesteld. De vis is gegroeid van 11 naar 20 cm.

Ik ben zelf heel benieuwd hoe de kweek zich gaat ontwikkelen, maar het gaat echt de goede kant op. Van 4.000 stuks eitjes nog zo'n hoeveelheid Tategoi over te houden, beloofd wat voor de toekomst!

Update van Marudo!

Ik vind het echt balen dat ik nu alweer zo'n tijd in Nederland ben. Ik mis de sembetsu, ik mis de Tosai ikeage, ik mis de ikeage van Nisai en ouder en ik mis het werk op de farm in het algemeen. Af en toe heb ik nog wel contact met Devin. Devin is een 20-jarige Amerikaan, welke al vanaf zijn 17e met tussenpozen voor Marudo werkt. Hij spreekt overigens vloeiend Japans, althans zo klinkt het in mijn oren. Van Devin kreeg ik te horen dat ze begin september begonnen zijn met de ikeage van Tosai en vanaf 10 oktober zullen ze gaan beginnen aan de ikeage van Nisai en ouder. Het mooie is dat alles ingepland wordt, er hangt in de huiskamer bij de familie Hirasawa namelijk een grote (Koi)calender waarop alles wordt opgeschreven. Medio midden november zullen ze pas klaar zijn met de ikeage, wat wil je ook met zo'n grote kwekerij waar zich ongeveer 54 Tosai mudponds en 50 mudponds voor Nisai en ouder bevinden!

Jammergenoeg maakt Devin, in tegenstelling tot mij, geen foto's tijdens de werkzaamheden op de farm. Dus ik kan jullie geen recente foto's laten zien van de werkzaamheden en de vissen op de Marudo Koi Farm. Gelukkig blijf ik nu via de email wel op de hoogte van alle gebeurtenissen op de kwekerij. Zo kreeg ik dus laatst van Devin te horen dat mijn Showa, zie Nieuws uit Japan, niet uit de mudpond is gekomen. Dat was natuurlijk wel erg balen, maar ik houd de hoop dat de vijver nog niet volledig leeg is. Dit zou betekenen dat de Showa nog in het laatste waterlaagje van plusminus 10 cm zou moeten zwemmen. Als dit niet het geval is, zal Hisashi-san (ik moet hem trouwens Shacho = baas, noemen) voor mij een ander uitzoeken.

Een kleine troost is dat ik dit najaar waarschijnlijk mijn Sanke wel weer zal terugzien. Ik denk dat ik deze laat overkomen naar Nederland, want ik heb het gevoel dat ie niet voldoet aan de eisen van Shacho om door te laten groeien tot Sansai in de mudponds. De Kohaku wil ik echter nog wat langer in Japan laten zwemmen, mits deze voldoet aan zijn eisen. Alhoewel het volgens de Shacho geen enkel probleem is om mijn Koi nog voor langere tijd op de kwekerij te laten.

Volgend jaar zomer is het weer mijn bedoeling om richting Marudo te gaan om te helpen met de kweek en de Sembetsu. Tot die tijd zal ik proberen mijn honger te stillen met kennisdeling en -vergaring.

Was het maar weer zover....

Brams' Bakje

Sinds het voorjaar van 2009 heb ik thuis een binnenbak in werking. Deze heb ik bij ons achter in een houten schuur gebouwd. De ruimte waar de bak in staat is geïsoleerd met 5 cm dikke isolatieplaten, type Dupanel. De bak heeft een afmeting van 2,10*2,10*1,46m, met een inhoud van bijna 6.500 liter. Via een zijdrain, een vortex, een 13.000 liter pomp en een trickling filter wordt de bak draaiende gehouden. De trickel is gemaakt van kratten met geperforeerde bodem en de onderste bakken zijn dicht, om het water op te vangen. Deze bakken zijn gekoppeld, waardoor er een circulerende stroming ontstaat. Het filtermateriaal bestaat uit Bacteria House, KSB en plastic bioballen. Naast de goede zuurstofvoorziening van de trickling filter staat er nog een aparte luchtpomp van 30 liter/min te draaien. Via een tijdklok staat een TL-balk ingeschakeld om extra licht in de ruimte te brengen.



Sinds begin mei heb ik er vier vissen in zwemmen, een Sanke van Marusei Hirasawa, een Pearl Ginrin Sanke + Showa van Sekiguchi en een Karashigoi van Marudo. Het zijn niet echt tategoi, maar wel interessante vissen om de ontwikkeling van te volgen. Een voerautomaat zorgt voor een regelmatig voederpatroon. Op het moment is deze ingesteld op 6x voeren per dag, welke om 8.00, 10.30, 13.00, 15.30, 18.00 em 20.00 voer geeft. Nu de winter eraan komt zullen de tijden aangepast worden op de tijden van zonopkomst en zonsondergang. Koi zijn het 'hebberigste' rond deze tijden. In Japan wordt tussen de vijf en zeven keer per dag gevoerd, van 6.00 tot 18.00, waarbij de tijd tussen de voederbeurten variëreert tussen de twee en drie uur. Zowel Marudo, Yamamatsu en Dainichi staan achter dit voederregime en behalen hier de beste resultaten mee. Om die reden gebruik ik ook Saki Hikari Basic (korrelgrootte 3mm), waar zij ook volledig achter staan.

Begin mei zijn de vissen dus geplaatst. Ik heb er anderhalve maand van mogen genieten en toen ging ik voor zeven weken naar Japan. Wat een kick was het om de Koi weer terug te zien eind augustus! De kleinste van het stel toen, de Karashigoi was 14 cm bij plaatsing, was gegroeid naar 32 cm. Op zich een hele respectabele groei, maar ik was dus net terug uit Japan. De Karashigoi bij Marudo waren toen al 40 cm en zullen nu gemiddeld 45 á 50 cm zijn. Het jammere is dat deze vis voor zijn komst naar deze bak behandeld moest worden aan een wondje en nu een scheefgetrokken bek heeft. Maar ja, zo'n Karashi heeft wel zijn charme door zijn rustige gedrag en dat het zo'n schrokop is.

De Marusei Sanke is gegroeid van 22 naar 29 cm, de Sekiguchi Showa van 22 naar 32 en de Pearl Ginrin Sanke is gegroeid van 24 naar 31 cm.

Ik zal binnenkort deze Koi extra belichten in een apart artikel. Deze groei is dus in vier maanden tijd gerealiseerd. In Japan zitten de vissen van deze leeftijd vanaf midden mei in de mudponds, tot midden oktober. Dit betekent dus vijf maanden mudpond voor Ake-nisai (nieuwe nisai). Tosai zitten trouwens gemiddeld maar drie tot vier maanden in de mudponds. Zo'n tosai groeit van 1 cm uit tot een Koi van gemiddeld 20 cm in deze tijd. Vanaf september zitten deze verwarmd in de koihuizen tot midden mei, waarin deze een gemiddelde lengte van 30-35 cm behalen. Wanneer deze weer naar buiten gaan voor een volgend mudpondseizoen wordt een gemiddelde lengte van 50 cm behaald. Mijn Koi zouden dus idealiter deze lengte hebben dit najaar. Zonder verwarming en continue waterverversing zit dit er hier niet in geloof ik (ik ververs hier twee keer per week, 10% per keer). Al is het water dit jaar nog niet onder de 20 graden geweest. Zelfs nu is het nog 20,5 graad.

Hierbij een video welke ik gisteren heb gemaakt: