Mag het een onsje meer zijn?! - Ben in Japan -

Zo, deze ochtend ben ik net iets voor zessen opgestaan omdat we precies om half zeven hadden afgesproken te vertrekken. Gisteren vertelde ik jullie al dat we iets bijzonders zouden doen vandaag en dat is natuurlijk ook zo. Hirasawa heeft ons namelijk uitgenodigd om bij zijn buitenvijvers in Urasa, een klein uurtje rijden (zo vroeg in de ochtend dan wel te verstaan) om daar naar zijn +/- 100 jumbo’s te komen kijken.

Volgens Rob, en dat geloof ik dan natuurlijk, een hele uitzonderlijke en zeg maar gerust unieke geste en gelegenheid. Rob is hier namelijk pas twee keer geweest in de afgelopen jaren en zelfs de heren van Aqua Hobby en Koi Centrum Tiel tot op heden nog helemaal niet. Wel boffen voor deze jonge dus. Even snel bij de 7 Eleven een ontbijtje scoren voor onderweg lekker zonnetje buiten en gaan vertrekken maar. Keurig op tijd en zelfs een paar minuutjes vroeger dan afgesproken zien we dat Hirasawa er al gearriveerd is en rondom de vijvers loopt.

De twee belangrijkste vijvers liggen naast elkaar. Enkele anderen zijn al leeg en weer anderen hebben Nissai en Magoi erin rondzwemmen. Die heb ik enkel bekeken om te zien wat erin zat. De andere heren waren vanaf het begin al niet meer weg te slaan bij de jumbo’s. Heel eenvoudig van opzet kun je de vijvers wel beoordelen maar wanneer je beter kijkt naar de omstandigheden dan zullen menig vijverhouder stik jaloers worden. Hirasawa pompt namelijk continu 24/7 warme bronwater van maar liefst 24° door deze vijvers heen. Hoezo water verversen of hoge energie kosten laat staan nooit troebel water en ga zo maar door! Oh ja de koi daar kwamen we alweer voor haha. Het is en beetje raar dat wanneer je hier een tijdje heb staan kijken naar die prachtige grote jongens (vooral ook meisjes) dat je went aan de omvang en lengte waardoor heel even het besef van wat daar zwemt minder “wow’ is. Let wel de koi die hier zwemmen beginnen met 80 cm en lopen door tot een meter!

Volgens mij zat er teveel knoflook in het Italiaans eten waar we de avond ervoor zo van hebben genoten want onafgebroken werden bestoken door Japanse paparazzi muggen. Het was net de aanval op Hirasawa en wij waren allen slachtoffer met vandaag letterlijk bloed met bulten (in die volgorde ook) en morgen de jeuk.

Zowel Joachim, Wim als Ronald hebben volgens mij de beste uit de vijver weten aan te wijzen en kunnen zich opmaken voor de enorme transportkosten die met deze jumbo’s gepaard zal gaan. Hier kunnen we geen doos voor vinden maar er zal een krat aan te pas moeten komen met voldoende water. Je hebt het hier volgens mij al gauw over 100 kg om te versturen.

Als het maar Groot is! - Ben in Japan -

Helaas zat een rondje hardlopen er niet meer in vanochtend, met maar een paar uurtjes slaap trek ik dat dan weer niet. Morgenvroeg helaas ook niet omdat we dan iets heel speciaals gaan doen waar zelfs mijn overige vakkundige reisgezellen in al die jaren nog niet heen zijn geweest en daar kijk ik wel naar uit! Vertrektijd is stipt 06:30 uur en zaterdagochtend mag ik nog een uurtje eerder op om terug te reizen naar Nederland. Vandaar dat ik mijn loopschoenen alvast maar terug in de koffer doe.

Volgens mij was het kwart voor negen toen we deze mooie morgen bij Shinoda Koifarm binnenstapten. Shinoda is bekend om zijn GinRin, Doitsu Go-Sanke en Utsurimono. Het was hier dat de dag lekker begon. Samen met Rob Hi Utsuri selecteren en met Joachim Doitsu Showa en - Kohaku. Een zalig begin van de dag. Met Wim ben ik natuurlijk nog even bij de “big bak” met de mooie jongens gaan wegdromen en daarna nam hij mij mee om even op bezoek te gaan bij de stier van Shinoda, yep ik zei inderdaad stier. Een beetje zielig is het wel om te zien dat die stier met een ring door de neus vastgenageld staat aan een paal.

Maar Wim verzekerde mij dat die stier heel erg in de watten gelegd wordt door zijn baas. Sowieso met een eigen optrekje en bij goed weer mag hij lekker buiten in de zon luieren. Moet wel zeggen dat zijn onderkomen er piekfijn uit zag. Later op de dag zag ik nog twee andere stieren in het dorp en Joachim vertelde mij dat die aan een soort sumoworstelwedstrijd meedoen waarbij deze grote gehoornden de koppen tegen elkaar gezet worden en de sterkste van de twee de andere stier buiten de ring moet zien te duwen. Een bloedeloos schouwspel die wellicht de moeite waard is om een keer te zien.

Vanuit Shinoda zijn we voor de tweede keer naar Hirasawa gegaan om op zoek te gaan naar klantspecifieke Jumbo’s. Daar werden we heel vriendelijk ontvangen door Yoshiyuki Hirasawa en zijn één na oudste zoon. Gezellig aan tafel keuvelen over grappige herinneringen en anekdotes allemaal vertaald natuurlijk door Rob in het Japans. Bij mijn vraag aan hem wat hij nu als zijn beste (kweek-)variëteit beschouwde, antwoordde hij heel simpel; “als het maar groot is!” Natuurlijk was Wim na de koekjes, uh ik bedoel de koffie naar het koihuis van de zoon gelopen om de handel voor die drie mooie Ginrin Kohaku’s weer eens op de spits te drijven. Een moeizaam proces waarbij Rob, Joachim, Ronald en mijzelf smachtend op zoek gingen naar een lekkere tuinstoel om ff te liggen wachten.

Maar zoals de eerste keer hebben de heren na wat heen en weer gesteggel opnieuw elkaar de hand moeten geven met de afspraak om er elk nog maar eens goed over na te denken. Maar met lege handen zijn we niet naar huis gegaan. We hebben namelijk een mooie afspraak gemaakt voor morgenvroeg maar daar kom ik natuurlijk pas morgen bij jullie op terug ….spannend.

Na de lunch zijn we naar de Choguro Koi Farm gegaan 'home of the best Platina Ogon'. Ook hier heb ik genoten van de gastvrijheid en entourage van een traditioneel koihuis opgetrokken uit veel hout. Maar eigenlijk net zo goed van het mogen assisteren van Joachim en Rob bij het bowlen en keuren van de koi. Aan de overkant van de weg hebben wij nog even een kijkje mogen nemen in zijn Tosai huis. Dat geeft me meteen zin om wat aantallen mee naar huis te nemen om zelf mee aan de slag te gaan. Maar ik zal gewoon even tot het voorjaar wachten, niet alles tegelijk.

Op aangeven van Rob hebben wij en bezoek gebracht aan de Maruhide Koifarm. Een vrij jonge kweker en tevens nog werknemer van Isa (Koi Farm) Hide Massio. Nou een koi farm is wel heel veel gezegd tis meer een oud schuurtje. Bij binnenkomst schrokken we ons wel een beetje rot, wat een krakkemikkig gebeuren zeg en na het aanhoren van de prijzen voor de Nissai dachten we samen laten we gauw maar weer eens gaan. Behalve Joachim die bij de derde niet al te helderde bak rustig voorstelde om eerst maar eens enkele te bowlen. Zelf dacht ik toen dat het vergeven moeite was, maar niets was minder waar. Bekijk zelf de foto’s van de Doitsu Kohaku en Sanke maar eens. Je kunt niets anders zeggen dan; “Joachim, slim van je om de moeite te nemen” . Dus Ben weer een lesje geleerd dacht ik toen.

Van hieruit zijn we langs Marusaka Koifarm gereden alwaar we ondermeer Hariwake, Yamabuki, Chagoi, Midori, Sanke, Kohaku en verschillende Doitsu variëteiten hebben gezien. Rob heeft hier een kleine bestelling opgevist. En we hebben hier o.l.v. Papa-San weer fijn kunnen genieten van wat top koi en dito onderhandeling.

Nu het eind oktober is wordt het al heel snel donker in Ojiya en na 17:00 uur is het bekijken van koi zeker niet meer aan te raden. Dus met een wat snellere vaart dan gebruikelijk heeft Rob het gaspedaal aangesproken en waren we in “no time” bij Myatora Koifarm. Zoon Katsunori Miya was nog wat Tosai uit de mudpond achter het koihuis aan het netten. Vooral Go-Sanke waarin de Sensuke bloedlijn dominant aanwezig is treft men hier aan. Ronald heeft hier zijn best gedaan om haast een hele bak op te kopen wat hem ook gelukt is.

Uiteindelijk konden we nog net de deur open krijgen bij aankomst op Koifarm Torazo van kweker Tsuyoshi Kawakami. Bekend om zijn Sanke en Kohaku en dat is aan de foto’s wel te zien! Het wordt al een beetje vervelend maar ik kan het niet nalaten om ook hier weer te vermelden dat Wim de kweker wat stof tot nadenken heeft gegeven, dit zal net zoals Hirasawa wel een vervolg krijgen. Kijk vooral even naar de fraaie lichaamsbouw van de Sanke hier afgebeeld, +/- 85 cm. Als het maar groot is ;) !

Nou mensen ik fiets erover heen wat betreft de tekst en uitleg maar dat heeft enigszins te maken met het feit dat ik nog niet echt veel geslapen heb de laatste tijd. De foto’s nog moet uitzoeken en opsturen en dat ik de komende twee ochtenden er wee vroeg eruit mag. Maar niet getreurd; ik maak nog een uitgebreid verslag voor de Koi-Wijzer als ik weer in Nederland ben, mocht je dat op prijs stellen natuurlijk.

Oyasumi Nassai

Je wordt er blij van! - Ben in Japan -

Omdat ik me vandaag nog fitter voelde dan gisteren ben ik de dag maar begonnen met een ½ uurtje hardlopen door Ojiya. Hier in een onbekende omgeving is het echt prettig lopen en ik knap er in ieder geval erg veel van op. Je word er blij van. Daarna snel gedoucht, lekker ontbijtje met ei en vis op, mmmm. Daarna op de bank in de lobby wachten totdat iedereen klaar was om te vertrekken.

Klokslag 8:30 uur zijn we vertrokken naar Koi Farm Koguriyama van kweker Hiroi Kuniyasu. Beter bekend bij ons onder de naam Conias. Zijn voornaamste kweek is de Go-Sanke, GinRin Goshiki en Doitsu Sanke. Met de zon(voor het eerst deze week geen regen) in de rug zijn wij zijn koihuis binnen getreden om daar een zestal vierkanten bakken en een grote rechthoekige bak aan te treffen. Rob wist ons al snel te vertellen welke kwaliteiten en prijzen per bak te verwachtten waren. Het laatste grote rechthoekige bassin was gevuld met natuurlijk de hele leuke EN veel te dure (let wel: voor mij dan) Koi. Er zijn vele leuke bijkomstigheden voor mij persoonlijk omdat ik hier met een aantal professionele mensen op pad ben. Een daarvan is het netten van de koi. Wat een genot is het dat ik in de bekende koihuizen, in dit geval bij Conias mag netten, scheppen, et cetera. Wellicht niets bijzonders voor menig pro, maar ik ervaar dit nog wel als een hele eer en heel erg leuk. Je word er blij van. Samen met Joachim heb ik uit één van de betere bassins meerdere hele mooie Doitsu Sanke en Kohaku geselecteerd.

Op een gegeven moment roept Wim ons om even te komen kijken bij de toppers in de grote bak. Daar heeft hij namelijk al een prachtige Showa laten bowlen. Nu ben ik zo na twee dagen al attent geweest op het feit dat deze jarige job (vandaag dus ja) een oogje heeft voor bijzondere vissen. Hij heeft welles waar vier ogen (hahaha) maar hij gebruikt ze ook echt! Elke keer piept die gast er eventjes alleen tussnuit om daarna zijn zoon te roepen “Joakieeee, kom es ff kijken. Wat denk je van deze…” en verhipt als het niet weer een toppertje is, respect!

Ook deze keer was het dubbel raak want nog geen 5 minuten later komt de oudste zoon binnen met een All Japan Koiblad waar die Showa in staat. Deze heeft de Jiseki prijs gewonnen. Zeg maar de 2e prijs op de all Japan Koi Show in 2006. Maar de pret was toen nog maar net begonnen want Wim heeft deze mooie dame dan ook maar gewoon als verjaardagscadeau voor zichzelf ook gekocht! Zelf was ik eigenlijk al als eerste bij de goedkopere koi gaan kijken want ik had al de eerste dag twee mooie exemplaren laten inpakken.

Al vrij snel zag ik een mooie ginrin kohaku zwemmen maar begreep eigenlijk niet waarom deze niet in een wat duurdere bak zat. Zal wel wat mee zijn denk je dan. Na het bowlen had ik niets bijzonders kunnen zien. Rob daarentegen keek ernaar en zag al binnen 2 seconden dat de linker borstvin iets kleiner was dan de rechter, grrrrrrrrrr. Daar kan ik dan ook echt niet tegen zeg, ik sta daar te turen en hij kijkt een keer over zijn schouder en “pats”. Toen de oudste zoon van Hiroi deze kwam bekijken vroeg hij eerst uit welke bak die kwam. Daarna zei hij “you, good luck” want die hoort in de bak ernaast thuis die maar liefst 6x duurder waren. Vervolgens stelde hij mij gerust dat de linker borstvin vorig jaar i.v.m. schade “getrimd” was en later gewoon weer goed zal komen, pff en joepie! Je word er blij van!

Een klein stukje verder de heuvel op komen we aan bij Hiroi Masaki van de gelijknamige Koifarm en bekend van zijn Shiro Utsuri en Asagi. De entourage daar geeft me echt het Japans gevoel. Net voor het huis heeft hij twee vijvers liggen waar wij uiteindelijk ook Koi van afnemen. Maar eerst werden we door zijn vrouw getrakteerd op een lekkere koffie met koek. Om daarna te genieten van o.m. echt prachtige Asagi’s met een behoorlijke body en kleur. Hier wordt ik er door Joachim en Ronald op gewezen dat men Asagi’s van een lichte kleur het beste kan kiezen omdat deze in Nederland altijd nog wat donkerder worden door de hogere PH waarden die wij kennen. Met Wim heb ik in een klein koihuis achter het huis nog wat Tosai gebowld maar die hebben we later toch maar terug gedaan na een onderlinge afweging tussen prijs en kwaliteit. Ook weer een leerzaam bezoek voor mij. Masaki heeft trouwens een prachtige tuin.

Na een heerlijke lunch bij een Filippijnse eetgelegenheid waar toevallig Mr. Hirasawa nog even naast ons kwam zitten, zijn we vertrokken naar Oofuchi. Oofuchi heeft grote bekendheid verworven met de kweek van hoge kwaliteit Shusui. Maar op de farm zijn ook andere varianten aanwezig zoals Hariwake, Kujaku, Shiro Utsuri, Matsuba, Tancho en Go-Sanke. Ook hier heb ik weer kunnen genieten van de praktische leerschool die Rob, Wim, Ronald en Joachim ongevraagd aan mij overbrengen. Het is haast niet te geloven maar na een eerste selectie van ondermeer Shusui en Kumonryu beneden bij het huis van Oofuchi zijn we naar het wat hoger gelegen koihuis geweest om de grotere jongens te bekijken.

Na het bowlen van Tancho’s, Kumonryu’s en een hele bijzondere Beni Kikokuryu, zijn de heren begonnen aan een uiteindelijke onderhandeling van enkele uren! In eerste instantie misschien ondenkbaar maar de heren handelaren hebben met de grootste zorg gekozen uit een bak met misschien honderd koi van 55cm en langer een zorgvuldige selectie gemaakt. Gekeken wordt soms, waar van toepassing, naar de specifieke klantenwensen die op lijsten zijn meegebracht. Mocht dit niet het geval zijn dan wordt er gekeken naar de verkoopbaarheid van de vis. Na een eerste prijsindicatie van Oofuchi, waar de heren van geschrokken waren, is het echte werk pas begonnen.

Frappant was het om te zien dat zowel Ronald als Wim en Joachim in het bezit waren van boekjes met aantekeningen uit alle voorgaande koireis jaren. Hierin stond vermeld wat de kwekers destijds vroegen in Yen voor bepaalde koi inclusief hun eigen waardering van de koi, lengte, leeftijd, et cetera. Verder ook de uiteindelijk gekochte koi met eindprijs en wat nog vermeldenswaardig was. Heel handig om te gebruiken ter vergelijking van de nu aan te schaffen vissen.

Met altijd de klant in het achterhoofd (verkoopbaar, aantrekkelijkheid, kwaliteit, et cetera) doorlopen zij het proces van overweging. Uiteindelijk hebben de Kumonryu’s het niet gered en zijn die teruggezet. Wel hebben de heren enkele top Tancho’s kunnen bemachtigen. Dit bijzonder leermoment werd nog even aangedikt toen wij uitgenodigd werden om het nieuwe koihuis aan de overkant van de weg te bezichtigen. Met een oppervlakte van wellicht 800 m² (gokje) zie je dat ruim een derde tot bijna de helft daarvan gebruikt wordt voor filtratie. Dit terwijl velen van ons al moeite hebben met 10% van de hoeveelhied kuub vijverwater hiervoor vrij te maken. Dat moet je toch aan het denken zetten , denk ik dan.

Nou de dag is geëindigd met een heerlijk etentje in een steakhouse en After karaokeparty voor Wim at Nikki’s Snack Bar. En gezongen dat we hebben! Zit nu hier om 2:27 uur dit af te maken en ga nog wat foto’s naar Tiebo sturen om te plaatsen. Daarna ga ik tukki tukki doen als mijn buurman Jurgen niet te hard gaat snurken. Maar gezien de dag die ik vandaag beleefd heb, slaap ik ook daar wel doorheen, dromend over wat de dag van morgen mij mag gaan brengen... Je word er blij van!

Tot morgen!